Του Στέφανου Κασιμάτη

Μου έκανε τέτοια εντύπωση, ώστε το θυμάμαι ακόμη καθαρά. Τελείωνε ο εικοστός αιώνας και εγώ είχα συμφιλιωθεί με το σοκ ότι είχα πια συμπληρώσει αυτό που έλεγα αυτοσαρκαζόμενος «τέσσερις δεκαετίες προσφοράς στην ανθρωπότητα». Ηταν μεσημέρι και κατηφόριζα την οδό Αρχελάου στο Παγκράτι κοντά στο περιώνυμο άλσος, όταν ξαφνικά άκουσα από πίσω ποδοβολητό και φωνές παιδιών. Είχαν σχολάσει από το Δημοτικό της Σπύρου Μερκούρη και όπως με προσπέρασαν πρόσεξα ότι κάποια από αυτά ήσαν μαυράκια. Ηταν έκπληξη, το ομολογώ. Διότι, με την προκατάληψη του ανθρώπου που έχει ζήσει τη ζωή του σε μια χώρα λευκών, δεν μπορούσα να φαντασθώ μαύρα Ελληνάκια.

Γράφει ο Ορέστης Καλογήρου στη "Μακεδονία".

Ως κάτοικος της Περαίας χρησιμοποιώ συχνά-πυκνά την αστική συγκοινωνία. Στο λεωφορείο γίνεται κανείς άθελά του ωτακουστής πολλών ιστοριών.

Γράφει ο Γιάννης Αναστασάκος για το protagon.gr

Ευθύνη είναι να κουβαλάς τον εαυτό σου. Με τις αποσκευές σου. Ό,τι αποκόμισες, κληρονόμησες, δημιούργησες, βιώνεις, σχεδιάζεις, ονειρεύεσαι. Τόσο στην ατομική σου, προσωπική διαδρομή, όσο και στον κοινό βίο. Να δρας, όχι να αντιδράς. Για να δράσεις ασκείσαι να αντέχεις την εκκρεμότητα, να σπεύδεις βραδέως. Ώστε να κερδίσεις μια βαθύτερη κατανόηση του γίγνεσθαι των πραγμάτων.

Γράφει ο Άρης Δημοκίδης στη Lifo

Πρόσφατα ταξίδεψα με τον πρώτο ταξιτζή που μου έδωσε την απόδειξη στο τέλος της διαδρομής πριν καν χρειαστεί να τη ζητήσω (ένας συμπαθέστατος κύριος, λαμπρή εξαίρεση για τον κλάδο, όπως και ο ταξιτζής αυτής της είδησης: Οδηγός ταξί βρήκε και παρέδωσε 2.100 ευρώ).