Στο άρθρο με τίτλο «Λήμνος: γη ελεύθερη βαρών», περιγράφει τη φυσική ομορφιά, την αυθεντικότητα, τη φιλοξενία, τις γεύσεις και την αίσθηση μιας Ελλάδας «όπως κάποτε», εκφράζοντας την ευχή το νησί να διατηρήσει αναλλοίωτο τον χαρακτήρα του.
Διαβάστε το άρθρο της Ρέας Βιτάλη:
Λήμνος: γη ελεύθερη βαρών της Ρέας Βιτάλη
Η Λήμνος σε ξαφνιάζει περίεργα από την πρώτη στιγμή. Αμήχανα συναισθήματα, αμήχανης ματιάς. Πας, πας, πας... Εκτάσεις με καλλιέργειες σιταριού. Και θάλασσα στο βάθος. Χρυσά στάχυα, να τ’ αναδεύει ο αέρας τόσο δα, λες και χαζεύεις ένα μπλουζ διαρκείας της φύσης. Αμαθοι σε γυμνά οικοδόμησης ελληνικά τοπία...
Λήμνος. Ενα μισιακό τριήμερο στην Λήμνο. Τόσο εύκολη η πρόσβαση καθώς φτάνει και αεροπλάνο. Πώς θα χαρακτήριζα τη Λήμνο; Γη ελεύθερη βαρών. Αυτό! Θα σας το αναλύσω παρακάτω. Μα πώς και βρεθήκαμε στη Λήμνο;
Αυτά είναι που λατρεύω. Οσα χρόνια με ξέρετε, φαντάζομαι το έχετε καταλάβει. Πετάω τη σκούφια μου για απρογραμμάτιστα. Μια πρόταση-ξεσήκωμα των φίλων μας, της Ειρήνης και του Γιάννη, συνοδευμένη με ένα «Τι λέτε;», ένα κοίταγμα-συνεννόηση δευτερολέπτου με τον σύντροφό μου, ένα καταλυτικό «Φύγαμε». Πρώτη φορά για όλους μας. Απλά πράγματα.
Η Λήμνος σε ξαφνιάζει περίεργα από την πρώτη στιγμή. Αμήχανα συναισθήματα, αμήχανης ματιάς. Πας, πας, πας… Εκτάσεις με καλλιέργειες σιταριού. Και θάλασσα στο βάθος. Χρυσά στάχυα, να τ’ αναδεύει ο αέρας τόσο δα, λες και χαζεύεις ένα μπλουζ διαρκείας της φύσης. Αμαθοι σε γυμνά οικοδόμησης ελληνικά τοπία… Τόσο που κτίζουμε παντού… Πας, πας, πας αναζητώντας κάτι… Τίποτα! Γελάς και με τον εαυτό σου ακόμα. Στη Λήμνο θα συναντηθείς με μια γη ελεύθερη βαρών. Απόλαυσέ την.
Μπες σε έναν ρυθμό που δεν σου είναι με αυτοματισμό οικείος. Ξαναθυμήσου τα απλά πράγματα. Εκτάσεις καλλιεργημένες με λικνιζόμενα στάχυα, θάλασσα, χωριά που φανερώνονται ξαφνικά, σε πεδιάδες, με στενά δρομάκια που δύσκολα χωράνε δυο αυτοκίνητα συγχρόνως. Χωριά, όχι κάποιας ιδιαίτερης, αξιοθαύμαστης αρχιτεκτονικής. Απλά, πρακτικά πράγματα. Και ένα σωρό παραλίες. Για κάθε διάθεση. Ποια να πρωτονομάσω; Ηπιες, άγριες, οικογενειακές, για σερφάδες… Παραλίες όπως παλιά. Ησυχες, με ξαπλώστρες φιλόξενες. Ο,τι παραγγείλεις, ό,τι καταναλώσεις. Και σε αυτό ακόμα θα σε εκπλήξει. Με τιμές όπως «κάποτε». Σε όλα. Κοιτάζεστε η παρέα «Τι έγινε, ρε παιδιά;», απορείς. Κοίτα πού φτάσαμε. Να απορείς με το τίμιο.
Μύρινα η πρωτεύουσα. Ομορφη απ’ άκρη σ’ άκρη. Από το Λιμάνι μέχρι τον Ρωμέικο Γιαλό με τα παλιά αρχοντικά στη σειρά. Και βέβαια, με ένα Κάστρο, από τα μεγαλύτερα του Αιγαίου, που κουβαλάει αιώνες Ιστορίας. Λαμβάνοντας τη σκυτάλη-θέση από αρχαία πελασγική ακρόπολη και χρωστώντας τη θεμελίωσή του στον 12ο αιώνα και συγκεκριμένα στον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Α’ Κομνηνό και την επέκτασή του στους Ενετούς. Το Κάστρο μοιάζει να εποπτεύει το λιμάνι και το «σύμπαν» θάλασσας. Το βράδυ η Μύρινα είναι πεντάμορφη.
Το Κάστρο ωραία φωταγωγείται. Και ωραία καταφτάνει το καράβι, επίσης φωταγωγημένο, και τα ταβερνάκια στολίζονται με γιρλάντες φωτάκια. Στον «Γλάρο» χαρήκαμε ψάρια ολόφρεσκα, τίποτα επιτηδευμένο, και μια αστακομακαρονάδα να μας φέρνει μια στιγμής θύμηση από άλλα χρόνια… Καταγράφηκε, βλέπεις, η αστακομακαρονάδα στο συλλογικό, του λαού μας, τραύμα… Μα, σε τούτον τον τόπο; Καμία σχέση με εκείνο το «τότε». Εδώ, απλά πράγματα, με τίμιες τιμές.
Βεβαίως επισκεφτήκαμε τις Αμμοθίνες Λήμνου, τη μικρή ελληνική Σαχάρα, όπως συνηθίζουν να τη διαφημίζουν, ήτοι αμμόλοφοι σε μια έκταση 70 στρεμμάτων. Εχοντας επισκεφτεί ερήμους στο Μαρόκο, στην Αίγυπτο, στην Ιορδανία, χαμογελάω ότι εδώ, ανάμεσα στην άμμο, θα συναντηθείς με κρινάκια της ερήμου και ανθεκτικές πικροδάφνες αλλά και μια θάλασσα στο βάθος. Δεν είναι μονοθεματική ετούτη η έρημος. Και επίσης επισκεφτήκαμε τις Αλυκές. Οι οποίες μοιάζουν αναξιοποίητες αναφορικά με τον πλούτο που υπόσχεται το αλάτι. Αλλά σίγουρα το τοπίο έχει κάποιο ενδιαφέρον.
Από τον φούρνο «Γεύσεις Λήμνου Γκάραλη» περνούσαμε κάθε μέρα για λιχουδιές εξαιρετικές, μαμαδίστικα τυροπιτάκια με δυόσμο, χορτοπιτάκια, τοπικά γλυκά κ.λπ. Η ιδιοκτήτρια κυρία Φωτεινή Γκάραλη, ακούραστη στις επάλξεις, θεωρούσε ότι ψωνίζαμε πολλά και αυτόματα μας γέμιζε και ένα σακουλάκι καλούδια επιπλέον, να μας τρατάρει. Με συγκινούσε τόσο πολύ η γενναιοδωρία, η ανοιχτωσιά της, όπως εκφραζόταν σε όλους τους πελάτες. Η έγνοια της. Γιατί μου έκανε αυτόματη σύνδεση με την πεμπτουσία της ελληνικής φιλοξενίας, όπως τη θυμάμαι… Οπως «κάποτε». Πολλά σε τούτο το νησί σε διακτινίζουν σε ένα «κάποτε». Μακάρι να παραμείνουν θεματοφύλακες μιας «κάποτε» Ελλάδας.
Σε τρεις μέρες, κι αυτές μισιακές, πόσα από γεύσεις να προλάβεις; Αλλά θα ήταν άδικο να μην αναφέρω την ταβέρνα Μαν-Τέλλα. Ενα ταξίδι πήγε ο ιδιοκτήτης στην Αφρική και βρέθηκε με παρατσούκλι! Γνήσια ελληνική κουζίνα μνήμης, και να τα κεφτεδάκια και να ο κόκορας με φλωμάρια (εξαιρετικά ζυμαρικά) και να το αγριοκούνελο στιφάδο. Να τρώει η μάνα και του παιδιού να μη δίνει… Και να τονίσω και τα εξαιρετικά κρασιά της Λήμνου. Ιδίως το Μοσχάτο Λήμνου, ανάλαφρο, φίνα γλυκό. Σε ένα επόμενο ταξίδι υπόσχομαι περαιτέρω διερεύνηση των Οινοποιείων Λήμνου και των σπουδαίων προσπαθειών.
Μείναμε σε ένα καινούργιο κατάλυμα, αξιέπαινα φροντισμένο. Ενός Λημνιού που επέστρεψε στα πάτρια εδάφη με τη λαμιώτισσα σύζυγό του, έπειτα από καριέρα στην Αθήνα, όπως το λαχταρούσε πάντα η καρδιά τους. Στην περιοχή Καλλιθέα, στο Kali Thea pool residence. Σε ένα τοπίο που χαζεύαμε την πιο ωραία αυγή! Πίσω από απέραντα λιβάδια σταριού και μια μαγευτική θάλασσα στο βάθος. Μια θέα που κόλλησε στα μάτια μας και πολύ πολύ μας λείπει. Μοιραία η υπόσχεση. Κάποτε… Καλά να είμαστε!
Λήμνος, γη ελεύθερη βαρών. Μακάρι να αυτοπροστατευτούν!
