Από το silentcrossing.wordpress.com

Κάποιο πρωινό κατεβαίνοντας την Ιπποκράτους βρήκα στο δρόμο ένα στίχο που έλεγε καθρεφτάκι ο έρωτας στο κλουβί του κόσμου, τον έδεσα με ένα σπαγγάκι και τον έβαλα στην τσέπη του σακακιού μου, πρέπει να γράφουμε που και που για στίχους που μιλάνε για έρωτες, σκέφτηκα, μετά τον ξέχασα, αυτός περίμενε υπομονετικά για μήνες, μια μέρα που έψαχνα τα κλειδιά του αυτοκινήτου τον ξαναβρήκα στην τσέπη νηστικό και ατιμασμένο, τα μάτια του μικρά και στρογγυλά με κοίταζαν με αγωνία, του είπα από ‘δω κι εμπρός δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα θα σε φροντίζω εγώ, τι άλλο μπορούσα να κάνω, από τότε ο στίχος μου κι εγώ γίναμε αχώριστοι, τώρα πάμε μαζί σε συναυλίες, μαζί στα μαθήματα χορού, κρύβεται στη σκόνη των βιβλίων μου και πετάγεται ξαφνικά ανάμεσα από τις σελίδες για να με κοροϊδέψει,

Από το momentsandwinds.wordpress.com

Θα της πήγαινε το Σμαράγδα" μουρμούρισε ο Πάνος πίσω από τον πάγκο, παραμέρισε χαρτιά και πενάκια για να ακουμπήσει το δεύτερο διπλό. Old fashion ιεροτελεστίες και τάματα 40plus σε νερά θολωμένα, απομεινάρια από κάποτε μονοθεϊσμούς. Τελευταίο, γωνιακό σκαμπώ, τρία παγάκια, στάχτες έξω από το τασάκι, ο dj μόλις είχε χαμηλώσει τα φώτα και ψήλωνε το Love΄s Name. Σκάρτα πενήντα τετραγωνικά, δέκα τραπέζια όλα κι όλα εκτός από την μπάρα, μια χαρά αρκούσαν πέντε στιχάκια ψέμματα για να τα φωτίζουν. I never trusted happiness.. Να λάμπει ο τόπος αρκούσαν.

με περίμενες με την πλάτη στην εξώπορτα

Βαρύθυμος περπατούσα, με τα μάτια μισόκλειστα.

Αλέκο όλα τα φροϋδικά όνειρα είναι ξεσπάσματα άγχους.

Γράφει το βρακί του darth

Είναι ένας τύπος στο γραφείο που έρχεται καθημερινά με μάσκα και αναπνευστήρα. Λέει ότι είναι ψάρι. Εκτός από αυτό φαίνεται μια χαρά τύπος. Κάθεται με το λάπτοπ στα πλακάκια της τουαλέτας και κάθε τόσο μπαίνει στη ντουζιέρα και βρέχεται. Δεν πολυμιλάει, όταν θέλει να μας πει κάτι, στέλνει email ή περνάει από τα γραφεία μας και κολλάει στις οθόνες μας κίτρινα ποστ ιτ. Ακόμη κι αν δεν τον έχουμε δει, βλέπουμε τις λιμνούλες που σχηματίζονται από το νερό δίπλα στα γραφεία μας και καταλαβαίνουμε ότι είναι τα δικά του ποστ ιτ.

Από τα μούτρα του George Le Nonce

Ωραίο είναι, δεν μπορώ να πω.

Κάπως φθαρμένα, βέβαια, τα έπιπλα

τα μπράτσα του καναπέ σχεδόν κατεστραμμένα

αλλά ωραίο το έχεις το σπίτι σου

γιε μου,

καθαρό, τακτοποιημένο.

Γράφει ο kapakapamoiris

Ανέκαθεν εκεί ζούσε ο κύριος Δ5. Στο Δ5. Μπήκε στο διαμέρισμα, λέγαν οι παλιοί της οικοδομής, ταυτόχρονα με τα κουφώματα. Σχεδόν πριν δώσει η ΔΕΗ ρεύμα. Εγώ ήρθα μετά.

Κόντευε ογδόντα. Λίγα μαλλιά, άσχημα βαμμένα. Κατά τα άλλα στεκόταν μια χαρά. Σωματικά εννοώ. Στο σπίτι του δεν έχει μπει ποτέ κανείς. Από πού πήρε σύνταξη, πού δούλεψε, που ζούσε πριν το Δ5 (αν υπήρχε ζωή πριν το Δ5) δεν ήξερε κανείς. Αν έχει ή είχε κάποιον συγγενή, αληθινό δηλαδή, δεν ήξερε κανείς.

Χαμογελώντας

Γράφει το πορτατίφ