Γράφει η Αγγελική Σπανού | Athensvoice

Στην οδό Ασκληπιού, λίγο πριν από τη Σόλωνος όπως ανεβαίνεις, υπάρχει ένα χαρτόκουτο με την ένδειξη «Ελληνας άστεγος, παρακαλώ βοηθήστε». Το αφήνει μπροστά από το βιβλιοπωλείο «Πολιτεία» και πηγαίνει το βράδυ να μετρήσει τα κέρματα που έχουν ρίξει οι περαστικοί. Σκέφτηκε να επισημάνει ότι είναι Ελληνας θεωρώντας, προφανώς, ότι έχει περισσότερες πιθανότητες να κερδίσει συμπάθεια, άρα ελεημοσύνη, αν ξεκαθαριστεί ότι η βοήθεια δεν ζητείται από έναν μετανάστη, από έναν «άλλο».

Γράφει ο Θανάσης Σκόκος | Protagon

Η δεκαεξάχρονη Μαλάλα Γιουσαφζάι δεν κατάφερε, τελικά, μετά το «Ζαχάροφ» και τόσα άλλα βραβεία, να γιορτάσει την επέτειο της αποτυχημένης απόπειρας δολοφονίας σε βάρος της με ένα Νομπέλ Ειρήνης.

Εννοείται πως αγχώθηκα για να βρω δουλειά. Ποιος δεν το κάνει; Όχι εγώ δηλαδή τόσο πολύ για να λέμε την αλήθεια όσο οι γονείς μου. Στο δημόσιο όμως δουλεύουν, τι μπορείς να πεις; Εγώ ήθελα να συνεχίσω να είμαι ρεμάλι αλλά αυτοί ήθελαν να «βολευτώ» όπως είχαν κάνει και αυτοί.

Είχα τελειώσει με τις σπουδές, είχα πάρει πτυχία από 4 γλώσσες, είχα ταξιδέψει και είχα μείνει στο εξωτερικό, ε, δεν είχα άλλες δικαιολογίες, το έβλεπες στα μάτια των γύρω σου, αυτών που συναντούσες στο δρόμο, των συγγενών σου, των φίλων σου και είπαμε φυσικά των δημοσιουπάλληλων γονιών σου. «Τώρα, δουλειά;»

Γράφει ο Σπύρος Σεραφείμ | Protagon

Ο Ρουπακιάς μπαίνει στην κλούβα για να επιστρέψει στις φυλακές του Μαλανδρίνου. Εκεί είναι η μάνα του η οποία προσπαθεί να τον πλησιάσει, αλλά δεν την αφήνουν. Εκείνη, αρχίζει και φωνάζει...

Το βίντεο είναι συγκλονιστικό, έτσι κι αλλιώς σε ταράζει να ακούς μια μάνα να φωνάζει για το παιδί της, εκφράζοντας την απόλυτη οδύνη που υπάρχει. Εδώ, βέβαια, υπάρχει μια διαφορά. Δε μιλάμε για τη μάνα του Φύσσα, η οποία ανήκει στα θύματα αυτής της ιστορίας και κουβαλάει συνέχεια τον αβάσταχτο πόνο της δολοφονίας του παιδιού της...

Γράφει ο Τάκης Καραγιάννης | Protagon

Βαβέλ σημαίνει «η πύλη του Θεού». Η σύγχυση που επικρατούσε στον περίφημο πύργο της που αναφέρεται στο βιβλίο της Γένεσης φαντάζει απλή αναστάτωση μπροστά σε αυτό που συμβαίνει στο μυαλό των 16χρονων και 17χρονων μαθητών των ελληνικών σχολείων. Στη Β’ Λυκείου, στην Τεχνολογική Κατεύθυνση, διδάσκεται το βιβλίο Τεχνολογία Επικοινωνιών. Παραβλέψτε το γεγονός πως το κράτος, μέσω του αρμόδιου υπουργείου και των διευθύνσεών του, έχει αποφασίσει να διδάξει την τεχνολογία μέσα από βιβλίο και όχι εμπειρικά και εξετάστε τι βιβλίο είναι αυτό. Γράφτηκε το 1991, δηλαδή όταν μεσουρανούσαν παιχνιδομηχανές Atari, όταν οι υπολογιστές έτρεχαν με Windows 3.0 και όταν στα charts του εξωτερικού έπαιζε το Unbelievable. Κάπως έτσι είναι, όντως. Απίστευτο να προσπαθείς να εμφυσήσεις την τεχνολογία μέσα από ένα βιβλίο 22 ετών, πιο «ηλικιωμένο» δηλαδή και από τα άτομα που το διδάσκονται.

Μια συζήτηση εφ' όλης της ύλης* με τον Δημοσθένη Κούρτοβικ είναι πρώτα απ' όλα διανοητική πρόκληση. Συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας, αρθρογράφος, μεταφραστής μερικών δεκάδων βιβλίων, ο Κούρτοβικ αποτελεί ένα ιδιαίτερο μείγμα ανένταχτου διανοούμενου και παθιασμένου συγγραφέα, που ποτέ δεν ξέρεις αν και πότε θα «εκραγεί». Τα κείμενά του στα ΝΕΑ, από τις λίγες στήλες λογοτεχνικής κριτικής που διαβάζονται και από αναγνώστες εκτός σιναφιού, προκαλούν αντιδράσεις και ανοίγουν συζητήσεις, χάρη στην αντισυμβατική λογική τους και τις συχνά αιρετικές και απρόβλεπτες θέσεις τους. Αφορμή για την κουβέντα μας υπήρξε η διάθεση παρέμβασης, η ανάγκη να τεθούν ερωτήματα και να σκιαγραφηθούν απαντήσεις σε ζητήματα που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο απασχολούν τον κόσμο της γραφής και της ανάγνωσης.

Ο Δημήτρης Ψυχογιός είναι δημοσιογράφος και επί χρόνια πανεπιστημιακός καθηγητής. Η στήλη του «Διόδωρος Κυψελιώτης» στο «Βήμα» αποτελεί τη σταθερή συνήθεια της Κυριακής. Γνωστός για τη δράση του στον αντιδικτατορικό αγώνα, μεταξύ άλλων τοποθετούσε βόμβες μαζί με τους συντρόφους του της «20ής Οκτώβρη», για χρόνια έβλεπε πρωτοσέλιδα να τον βαφτίζουν αρχηγό της 17 Νοέμβρη, ενώ μόλις το 2006 κατάφερε να πάρει βίζα. Έφτασε όμως μια μέρα που, αντιδρώντας όταν αγανακτισμένοι φοιτητές διέκοψαν με το έτσι θέλω το μάθημά του στο Πάντειο Πανεπιστήμιο επειδή είχαν συνέλευση, πληροφορήθηκε πως… «κάποιοι επί δικτατορίας –όπως του είπε απαξιωτικά ο αγανακτισμένος φοιτητής– αγωνίστηκαν για να μπορείς εσύ να διδάσκεις ελεύθερα!»… Μετά από λίγα χρόνια παραιτήθηκε.

Γράφει ο Φώτης Γεωργελές | Athensvoice

Όταν κάποια ομάδα προσπάθησε να διακόψει τη συναυλία για να διαβάσει στο κοινό τις απόψεις της, ο Σωκράτης Μάλαμας δεν το επέτρεψε. Επανήλθαν στην επόμενη και το πέτυχαν, διάβασαν ένα κείμενο εναντίον του φασισμού. Στο βίντεο από το γεγονός μού έκανε εντύπωση μια μικρή λεπτομέρεια. Τη δεύτερη φορά ξεδίπλωσαν ένα τεράστιο πανό, τόσο τεράστιο που έκρυβε όλη τη σκηνή. Ο καλλιτέχνης λογικά υποχώρησε και πέρασε το δικό τους. Το μήνυμα ήταν, φίλε, δεν μπορείς να μας εμποδίσεις, θα πούμε ό,τι γουστάρουμε, αλλιώς συναυλία δεν θα κάνεις.

του Πέτρου Παπασαραντόπουλου από το books of journal   Έχει παρατηρηθεί ότι σε κοινωνίες σε κρίση, σε κοινωνίες σε μεταβατικό καθεστώς όπου το παλιό πεθαίνει αλλά το νέο δεν έχει ακόμα αναδυθεί, αναπτύσσονται σε σημαντικά τμήματα του πληθυσμού νοσταλγικές τάσεις, με κύριο χαρακτηριστικό την εξιδανίκευση του παρελθόντος και τη νοερή απόδραση από την τρέχουσα πραγματικότητα [1]. Το φαινόμενο αυτό είναι ιδιαίτερα έντονο στις μετακομμουνιστικές κοινωνίες της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων. Έχει μελετηθεί ιδιαίτερα και έχει οδηγήσει σε επιστημονικές διαπιστώσεις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες.

«Υπήρχαν ισχυρισμοί εδώ και πολλά χρόνια ότι η Χρυσή Αυγή είχε διακλαδωθεί με έναν underground χώρο που περιλάμβανε από δράσεις για την «εκκαθάριση» των πόλεων από διαφόρους «υπανθρώπους» -σύμφωνα με το χυδαίο λεκτικό της οργάνωσης- μέχρι την εμπλοκή ανθρώπων της σε παράνομες οικονομικές συναλλαγές.

Όντως αιφνιδιάστηκα, βεβαίως θετικά, από τις συντονισμένες κινήσεις των Αρχών με σκοπό την αποκάλυψη των υπόγειων, παράνομων και ακραίων δράσεων της Χρυσής Αυγής. Πάντως, θεωρώ ότι ακόμα βρισκόμαστε πολύ μακριά από το "ξήλωμα" της οργάνωσης».