Γράφει ο Ανδρέας Ζαμπούκας | Protagon

Είχα ακούσει διάφορα για τη συμπεριφορά πατεράδων σε γήπεδα, αλλά δεν το πίστευα. Εμείς στην οικογένεια κάνουμε άλλα αθλήματα κι έτσι δεν έτυχε να βρεθώ σε προπόνηση πιτσιρικάδων ούτε σε αγώνες παιδικών πρωταθλημάτων. Το προηγούμενο Σάββατο όμως, «απόλαυσα» από κοντά την καυτή ατμόσφαιρα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα, μεταξύ δωδεκάχρονων.

Oταν καιγόταν το σπίτι του διπλανού σου, δεν πίστευες ότι η φωτιά θα φθάσει και στο δικό σου. Ίσως επειδή δεν επρόκειτο για το σπίτι του, αλλά για τη δουλειά του. Τι δουλειά έχω εγώ με τη δουλειά του αλλουνού, έλεγες. Και κοίταζες τη δουλειά σου.

Γράφει η Χριστίνα Πουλίδου | Protagon

Η Ζάχια ήταν 17 χρόνων όταν ξύπνησε από ένα βαθύ κώμα, με το πρόσωπο αλλοιωμένο. Δεν ήξερε γιατί βρισκόταν στο νοσοκομείο, ούτε γιατί ήταν έτσι το πρόσωπό της, δεν θυμόταν απολύτως τίποτα. Εννιά μήνες αργότερα γέννησε ένα αγοράκι, χωρίς να γνωρίζει ποιος ήταν ο πατέρας του. Επί 37 χρόνια η Ζάχια ζούσε μέσα στην άγνοια, ωσότου μια μέρα βρέθηκε στο χειρουργείο και την ώρα της αφύπνισης από τη γενική αναισθησία, ξαναέζησε τον βιασμό της!

Του Γιώργου Λαμπράκου | bookpress.gr

Το ζήτημα των θεών, της θρησκείας, της πίστης σε μια ανώτερη εξωκοσμική δύναμη, αγγίζει τον άνθρωπο από αρχαιοτάτων χρόνων. Από τις πρώτες ανιμιστικές δοξασίες μέχρι τις πολυθεϊστικές θρησκείες και τη μετέπειτα ραγδαία εξάπλωση των μονοθεϊσμών, ο άνθρωπος δεν ήθελε ή/και δεν μπορούσε να νιώθει μόνος στο σύμπαν. Το ενδιαφέρον για το εν λόγω ζήτημα δεν έχει κοπάσει ούτε και στη σύγχρονη εποχή της εξαπλωνόμενης –κυρίως στον δυτικό κόσμο– αθεΐας. Απεναντίας, το ζήτημα της (μη) ύπαρξης ανώτερων, υπερβατικών όντων φαίνεται να αφορά καμιά φορά περισσότερο τον άθεο, τον άθρησκο, τον άπιστο, τον αγνωστικιστή, όπως εν πάση περιπτώσει ονομάσουμε τον αμφισβητία ή αρνητή του θεϊσμού.

Τίποτα δεν ζητάει η τρόικα. Η τρόικα μόνο μετράει. Θα ’χουμε έλλειμμα και το 2014; Τότε από κάπου πρέπει να καλυφθεί. Σ’ αυτό τον πεζό κόσμο έτσι γίνεται. Όταν ξοδεύεις παραπάνω από όσα εισπράττεις και κανείς δεν σου δανείζει, από κάπου κόβεις. Όταν έχεις 24 δις παραπάνω έξοδα από έσοδα και κανείς δεν σου δανείζει, επιβάλλεις λιτότητα. Εκτός αν είσαι ο Χάρι Πότερ και φέρνεις πετρέλαιο από τον Τσάβες και δανεικά από τη Ρωσία και την Κίνα. Αν έχουμε δίκιο και δεν υπάρχει έλλειμμα το 2014, τότε δεν θα χρειάζονται νέα μέτρα. Αν έχει δίκιο ο Στουρνάρας και έχουμε έλλειμμα μόνο 500 εκατομμύρια, τότε θα πάρουμε εύκολα μέτρα. Αν το έλλειμμα φτάσει τα 2,9 δις, τότε το πράγμα δυσκολεύει. Η συζήτηση για το αν θα πάρουμε μέτρα και όχι γιατί έχουμε ακόμα έλλειμμα, είναι άλλη μια παραπειστική συζήτηση από αυτές που συνηθίζουμε σ’ αυτή τη χώρα.