Όταν ετοιμάζεις ένα επίσημο δείπνο, είναι φυσικό να θες να εντυπωσιάσεις τους καλεσμένους σου. Αυτό σημαίνει πως τα βασικά, ανακατεμένα σπαγγέτι με κεφτέδες δεν είναι στις επιλογές σου, σωστά; Λάθος! Μεταμορφώνοντας αυτόν τον πανεύκολο καθημερινό συνδυασμό, όχι μόνο θα εντυπωσιάσεις τους φίλους σου, αλλά θα δημιουργήσεις κάτι που μπορεί να σερβιριστεί τόσο ως finger-food όσο και ως κυρίως πιάτο.

Μια ολιγόλεπτη ταινία με θέμα την αγάπη και την απώλεια. Ποιο είναι το μέρος που πρέπει να ψάξεις για να βρεις κάτι που έχεις χάσει, ειδικά όταν πρόκειται για κάτι που αγαπάς πολύ; Μα φυσικά το γραφείο απωλεσθέντων…

Μαγικές εικόνες από τις Ιταλικές και Ελβετικές Άλπεις από τον φακό του Martin Heck. Το βίντεο είναι τεχνολογίας 4Κ και χρειάστηκαν δύο χρόνια λήψεων ώστε να αποδοθεί το συγκεκριμένο απολαυστικό αποτέλεσμα.

H ιστορία που θα σας διηγηθώ είναι πραγματική και μας βοηθά με απλό τρόπο να κατανοήσουμε, χωρίς συναισθηματισμούς, τι σημαίνει ένα οικοσύστημα και γιατί η απώλεια ενός κρίκου της αλυσίδας μπορεί να έχει συνέπειες για όλους μας. Με λίγα λόγια, γιατί μπορεί να μας αφορά η εξαφάνιση ενός είδους.

Πρόκειται για ένα μεγάλο «οικολογικό» πείραμα -έτσι το χαρακτήρισε ο William Ripple, καθηγητής Oικολογίας στο πανεπιστήμιο του Ορεγκον- που πραγματοποιείται στο Γελοουστόουν των ΗΠΑ. Στο εθνικό πάρκο, ο τελευταίος λύκος σκοτώθηκε το 1926. Οι επιστήμονες, παρατηρώντας τις αλλαγές που προκλήθηκαν στη συνέχεια, αποφάσισαν να μεταφέρουν στο Γελοουστόουν μερικές δεκάδες γκρι λύκους από τον Καναδά. Η επανεγκατάσταση είχε εντυπωσιακά αποτελέσματα – ακόμη και αλλαγή της κοίτης των ποταμών!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή… Οταν χάθηκαν οι λύκοι, αυξήθηκε δραματικά ο αριθμός των μεγάλων ελαφιών – ήταν φυσικό, καθώς έλειπαν οι «θηρευτές» τους. Τα ελάφια, με τη σειρά τους, σχεδόν εξαφάνισαν τη βλάστηση – γιατί αυτή είναι η τροφή τους.

Με την παρουσία των πρώτων 14 λύκων, άρχισε να μειώνεται ο αριθμός των ελαφιών. Το πιο σημαντικό όμως ήταν ότι άλλαξε ριζικά η συμπεριφορά τους: απέφευγαν τις κοιλάδες και τα φαράγγια (τα μέρη δηλαδή όπου κινδύνευαν να παγιδευτούν από τους θηρευτές τους). Η βλάστηση στις περιοχές αυτές αναγεννήθηκε – σε μερικά σημεία το ύψος των δέντρων πενταπλασιάστηκε μέσα σε έξι χρόνια.

Οι γυμνές πλαγιές των κοιλάδων γρήγορα καλύφτηκαν από δάση λεύκας, ιτιάς και γηγενούς κίτρινου ιβίσκου. Και μόλις έγινε αυτό, αυξήθηκε σημαντικά ο αριθμός των πουλιών. Το ίδιο συνέβη και με τους κάστορες – που τρέφονται από δέντρα.

Τα τρωκτικά αυτά, όπως και οι λύκοι, χαρακτηρίζονται «μηχανικοί του οικοσυστήματος» – δημιουργούν φωλιές για να φιλοξενηθούν άλλα είδη. Τα φράγματα που χτίζουν οι κάστορες στα ποτάμια, π.χ., στεγάζουν βίδρες, μοσχοπόντικες, πάπιες, ψάρια, ερπετά και αμφίβια.
Παράλληλα οι αρκούδες (που συνέβαλαν με τη σειρά τους στη μείωση του πληθυσμού των ελαφιών) πλήθυναν επειδή υπήρχαν περισσότερα μούρα στα θάμνους που ξαναφύτρωσαν.

Και το πιο συγκλονιστικό: η παρουσία των λύκων άλλαξε και τη γεωμορφολογία του πάρκου, κυρίως τα ποτάμια. Πώς έγινε αυτό; Τα ανανεωμένα δάση με το ριζικό τους σύστημα σταθεροποίησαν το έδαφος στις όχθες. Ετσι σχηματίστηκαν λιγότεροι μαίανδροι, η διάβρωση μειώθηκε, τα ρυάκια στένεψαν, δημιουργήθηκαν περισσότερες μικρές λίμνες – ιδανικά καταφύγια της άγριας φύσης.

Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτές οι αλλαγές ξεκίνησαν από 45 «μέτοικους» λύκους σε μια έκταση 8.987 τετραγωνικών χιλιομέτρων!

Info:

Ολα αυτά τα θαυμαστά έχουν καταγραφεί σε ένα ντοκιμαντέρ 4 λεπτών και 34 δευτερολέπτων με τον τίτλο «Πώς οι λύκοι αλλάζουν τα ποτάμια», το οποίο μέχρι στιγμής έχουν παρακολουθήσει στο Youtube περισσότεροι από 4.200.000 θεατές. Είναι δημιουργία της οργάνωσης Sustainable man και η αφήγηση είναι του Αγγλου συγγραφέα George Monbiot (που είναι γνωστός για την περιβαλλοντική δράση του).

Είναι γνωστό πως οι σκύλοι τρελαίνονται από την χαρά τους όταν επιστρέφει ο ιδιοκτήτης τους στο σπίτι ακόμα και μετά από μερικές ώρες, όμως τι ισχύει τελικά με τις γάτες; Σίγουρα οι γάτες είναι πολύ διαφορετικές από τους σκύλους όμως μερικές φορές και αυτές δείχνουν την αγάπη τους.

Η ψυχολόγος Elizabeth Loftus μελετά την ανθρώπινη μνήμη. Πιο συγκεκριμένα, μελετά τις «λανθασμένες» μνήμες, δηλαδή τις περιπτώσεις που είτε κάποιος θυμάται κάτι το οποίο δεν έγινε ποτέ, είτε όταν θυμάται κάτι εντελώς διαφορετικά από ό,τι έγινε στην πραγματικότητα.

Αυτό το φαινόμενο συμβαίνει, ίσως, πιο συχνά από ό,τι νομίζουμε και η Elizabeth Loftus μας προβληματίζει παρουσιάζοντας ορισμένες εκπληκτικές ιστορίες και στατιστικές που το αποδεικνύουν.

O υδροβιολόγος David Gruber και η ομάδα του, από το πανεπιστήμιο City University της Νέας Υόρκης, γύριζαν ταινία μικρού μήκους για μικρούς καρχαρίες και κοραλλιογενείς ύφαλους στα νησιά του Σολομώντα, στον Νότιο Ειρηνικό. Περίμεναν να είναι μια εξερεύνηση ρουτίνας αλλά πήραν μια ευχάριστη έκπληξη όταν εντόπισαν μια ‘φωτεινή’ θαλάσσια χελώνα Hawkbill.

H ανακάλυψη είχε γίνει τον Ιούλιο αλλά το νέο δόθηκε στην δημοσιότητα αυτήν την εβδομάδα γιατί οι ειδικοί έπρεπε να αξιολογήσουν την ανακάλυψη. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι μια ‘φωτεινή’ χελώνα είναι σαν από ταινία επιστημονικής φαντασίας!

Ενα εκπληκτικό έργο, Ελληνα καλλιτέχνη, για την Ελλάδα διακρίθηκε σε διεθνή διαγωνισμό. Χολιγουντιανό διαγωνισμό. Ο λόγος για το timelapse βίντεο του Παναγιώτη Φιλίππου με τίτλο Greek Skies.

Το εν λόγω βίντεο του Φιλίππου, το οποίο το έχει αφιερώσει στη μνήμη του πατέρα του χρειάστηκε ουσιαστικά παρουσιάζει τον ελληνικό ουρανό σε κάθε… φάση του: Με ήλιο, με φεγγάρι, βουτηγμένο στο απόλυτο σκοτάδι, έναστρο, συννεφιασμένο, πεντακάθαρο, στην εξοχή και στην πόλη.

Οπως ο ίδιος ο δημιουργός αναφέρει στη σελίδα του, για τη δημιουργία του εν λόγω βίντεο χρειάστηκαν 365 ημέρες, 55.000 φωτογραφίες, 825 ώρες λήψεων, 8.400 χιλιόμετρα, 650 ώρες επεξεργασίας. «Τα κατάφερα μπαμπά, το βίντεο είναι έτοιμο» γράφει στο συγκινητικό του ποστ προς τον πατέρα του, που όπως λέει του έδωσε τη δύναμη να αντέξει και το κρύο και τη ζέστη και να τραβήξει τις εικόνες αυτές: «Μπαμπά, το βίντεο αυτό είσαι εσύ, εσύ είσαι οι “Greek Skies”».

Στις νότιες πλαγιές του Ψηλορείτη ανάμεσα στα χωριά Ζαρός και Βορίζια, βρίσκεται το χωριό «φάντασμα». Ένας εγκαταλελειμμένος για δεκαετίες οικισμός, που μοιάζει να έχει σταματήσει το ρολόι του χρόνου σε κάποια συγκεκριμένη ημερομηνία. Η αρχιτεκτονική, η συμμετρία των κτισμάτων, η ομοιογένεια, η μαζική εγκατάλειψη με τις σφραγισμένες πόρτες και παράθυρα με πέτρες, δείχνουν ότι αυτός ο τόπος έχει μια ιστορία να μας πει…

Πάμε λοιπόν 72 χρόνια πίσω όταν στην περιοχή είχε τα λημέρια της η αντιστασιακή ομάδα του Πετρακογιώργη και μάχονταν για την ελευθερία μας από τους κατακτητές Γερμανούς. Ήταν 15 Αυγουστου του 1943 (ανήμερα της Παναγίας) όταν η ομάδα του Πετρακογιώργη έδινε αιματηρή μάχη στην κοντινή τοποθεσία Τραχήλι. Οι Γερμανοί είχαν μεγάλες απώλειες και ξέσπασαν το μένος και την βαρβαρότητα τους μερικές μέρες μετά, στις 26 Αυγούστου στο χωριό Βορίζια, που σκότωσαν και εκτέλεσαν κατοίκους, το έκαψαν ολοσχερώς, το βομβάρδισαν ισοπεδώνοντας το και έδιωξαν όσους είχαν μείνει ζωντανοί.

Μετά την απελευθέρωση το Υπουργείο Ανοικοδόμησης έχτισε μερικές εκατοντάδες μέτρα από τα καμένα Βορίζια, το χωριό «φάντασμα» για να μετοικήσουν εκεί οι κάτοικοι και το ονόμασε Νέα Βορίζια. Το χωριό αυτό ποτέ δεν κατοικήθηκε και οι Βοριζιανοί ξαναέκτισαν τα Βορίζια πάνω στις στάχτες του ισοπεδωμένου τους χωριού. Τα Νέα Bορίζια μένουν ακόμα εκεί σαν ένα χωριό φάντασμα, για να μας θυμίζει ότι η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η περηφάνια, δεν χαρίζονται αλλά κατακτιούνται.

Μια βραβευμένη animation ταινία μικρού μήκους, συμπαραγωγή της Pixar και Miyazaki. Μια κοπέλα βρίσκεται στο δρόμο ενός μικροσκοπικού πιλότου και καλείται να τον βοηθήσει να πετάξει ξανά ώστε να βρεθεί και πάλι με τους δικούς του. Εκείνη το κάνει, και το αποτέλεσμα… την δικαιώνει!