Βρίσκεστε εδώ:Αρχική>>Πρόσωπα>>Γνωρίστε τον Μπαράκ Ομπάμα
Γνωρίστε τον Μπαράκ Ομπάμα
13.11.2012 | 17:09

Γνωρίστε τον Μπαράκ Ομπάμα

Συντάκτης:  FM 100 Newsroom
Κατηγορία: Πρόσωπα

  Ο Μπαράκ Χουσέιν Ομπάμα (Barack Hussein Obama) είναι ο πρώτος Αφροαμερικανός Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Εκλέχθηκε στις εκλογές της 4ης Νοεμβρίου του 2008 και ανέλαβε καθήκοντα στις 20 Ιανουαρίου 2009. Τη χρονιά που εκλέχθηκε πρόεδρος ανακηρύχθηκε και «Πρόσωπο της Χρονιάς» από το περιοδικό Time. Τον Οκτώβριο του 2009 έγινε ο τέταρτος αμερικανός πρόεδρος που λαμβάνει Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Στις εκλογές της 6ης Νοεμβρίου 2012 επανεκλέχθηκε πρόεδρος των ΗΠΑ.



Γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου 1961 από Κενυάτη πατέρα και λευκή Αμερικανίδα μητέρα. Τα περισσότερα χρόνια της παιδικής του ηλικίας τα πέρασε στη Χονολουλού, ενώ από τα 6 του ως και τα 10 του χρόνια έζησε στην Τζακάρτα με τη μητέρα του και τον Ινδονήσιο πατριό του. Απόφοιτος του Πανεπιστημίου Κολούμπια και της Νομικής Σχολής του Χάρβαρντ, ο Ομπάμα εργάστηκε μεταξύ άλλων ως λέκτορας πανεπιστημίου και δικηγόρος αρμόδιος για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

 

Παντρεύτηκε το 1992 και έχει 2 κόρες. Είναι συγγραφέας δύο ευπώλητων βιβλίων. Το ένα από αυτά είναι απομνημονεύματα της παιδικής του ηλικίας και τιτλοφορείται Dreams from My Father («Εικόνες Του Πατέρα Μου») και το άλλο λέγεται The Audacity of Hope («Τολμώ Να Ελπίζω»), στο οποίο παραθέτει την προσωπική του άποψη για την αμερικανική πολιτική σκηνή.

Ο Μπερνάρ Ανρι Λεβι (Εκδότης, διανοούμενος και ένας από τους ηγέτες του φιλοσοφικού ρεύματος «Nouveaux Philosophes») γράφει:

Οι τρεις επαναστάσεις του Μπαράκ Ομπάμα

Με την ημέρα των εκλογών να ξεπροβάλλει από τη γωνία, δεν θα ήταν λάθος να καταδείξουμε αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο: σε τέσσερα χρόνια ο 44ος πρόεδρος των ΗΠΑ έχει πραγματοποιήσει το λιγότερο τρεις επαναστάσεις.

Πρώτα είναι η μεταρρύθμιση του συστήματος υγείας. Παρότι αναγκάστηκε να αλλάξει αρκετές λεπτομέρειες του πλάνου του εξαιτίας του πολέμου που κήρυξαν οι Ρεπουμπλικάνοι εναντίον του με τη βοήθεια κάποιων Δημοκρατικών, το πρόγραμμα το ολοκλήρωσε. Πάνω από 50 εκατομμύρια άνθρωποι, που πιο πριν ήταν αποκλεισμένοι από το αμερικάνικο όνειρο, μπορούν να απολαύσουν το δικαίωμα να αρρωσταίνουν, να γερνούν και να πεθαίνουν με αξιοπρέπεια. Η Ιστορία θα θυμάται το Obamacare σαν έναν αδιαμφισβήτητο θρίαμβο.

Μετά ο Ομπάμα επαναστατικοποίησε το οικονομικό πεδίο εν μέσω μιας χωρίς προηγούμενο κρίσης. Ο Ομπάμα οδήγησε καλά το πλοίο. Αρχισε να θέτει τη Γουόλ Στριτ προ των ευθυνών της. Προσεκτικά, αλλά σταθερά δοκίμασε κάποιους πρώτους ελεγκτικούς μηχανισμούς του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Με το 800 δισεκατομμυρίων δολαρίων Νομοσχέδιο για την Αμερικανική Ανάνηψη και Επανεπένδυση και το 447 δισεκατομμυρίων Νομοσχέδιο για την Εργασία εφάρμοσε το μεγαλύτερο σχέδιο ανάκαμψης όλων των εποχών. Χωρίς την de facto εθνικοποίηση μέρους της αυτοκινητοβιομηχανίας, χωρίς τα τεράστια δάνεια για την ανάπτυξη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, χωρίς την κεϋνσιανή επανεπένδυση σε υποδομές που είχε εγκαταλειφθεί από το 1930, ποια θα ήταν η κατάσταση της χώρας και άρα και του κόσμου;

Και, τέλος, ο Ομπάμα άλλαξε σε βάθος την πορεία της αμερικανικής διπλωματίας και μέσω αυτής την εικόνα της χώρας του σε ολόκληρο τον κόσμο. Και εδώ, όμως, η επιτυχία του δεν είναι ολοκληρωμένη. Δεν είχε τα απαραίτητα πολιτικά μέσα που θα του επέτρεπαν να πραγματοποιήσει τη δέσμευσή του να κλείσει το Γκουαντάναμο. Επιπλέον, κανείς μόνος του δεν θα μπορούσε να αποκαθηλώσει το είδωλο του αντιαμερικανισμού. Αλλά σκεφτείτε τα γεγονότα που ξεκίνησαν από την ομιλία του στο Κάιρο και το άνοιγμα που έκανε στους μετριοπαθείς μουσουλμάνους, την αποχώρηση από το Ιράκ και την παράλληλη ένταση του πολέμου εναντίον των Ταλιμπάν. Η Αμερική του Ομπάμα πολεμάει μόνο εναντίον των νεοφασιστών εχθρών των λαών του κόσμου και ιδιαίτερα τους εχθρούς των Αράβων και των Μουσουλμάνων που διψούν για ελευθερία.

Για την ολοκλήρωση του έργου του οι Αμερικανοί πρέπει απλώς να του δώσουν μια δεύτερη θητεία.

Αναλυτικά ο επινίκιος λόγος του Μπαράκ Ομπάμα:

Σας ζητώ να διατηρήσετε την ελπίδα

Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Απόψε, πάνω από 200 χρόνια αφότου μια πρώην αποικία κέρδισε το δικαίωμα να καθορίζει την τύχη της, ο στόχος να βελτιώσουμε την ένωσή μας προχωρεί. Προχωρεί εξαιτίας σας. Προχωρεί επειδή επιβεβαιώσατε και πάλι το πνεύμα που θριάμβευσε επί του πολέμου και της ύφεσης, το πνεύμα που σήκωσε αυτή τη χώρα από τα βάθη της απελπισίας στα ύψη της ελπίδας, την πίστη πως, ενώ καθένας από εμάς επιδιώκει τα δικά του ατομικά όνειρα, είμαστε μια αμερικανική οικογένεια και ανεβαίνουμε ή πέφτουμε μαζί ως ένα έθνος και ως ένας λαός.

Απόψε, στην εκλογή αυτή, εσείς, ο αμερικανικός λαός, μας θυμίσατε πως ενώ ο δρόμος μας υπήρξε δύσκολος, ενώ το ταξίδι μας υπήρξε μακρύ, ανακάμψαμε και επανήλθαμε αγωνιζόμενοι και ξέρουμε στην καρδιά μας πως για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής τα καλύτερα δεν έχουν έρθει ακόμη. Θέλω να ευχαριστήσω κάθε Αμερικανό που συμμετέσχε σ' αυτή την εκλογή, είτε ψηφίσατε για πρώτη φορά είτε περιμένατε στην ουρά για πολύ - επ' ευκαιρία, πρέπει να το διορθώσουμε αυτό-, είτε λειώσατε τα πεζοδρόμια είτε τα τηλέφωνα, είτε κρατούσατε ένα πανό του Ομπάμα ή ένα πανό του Ρόμνεϊ, κάνατε τη φωνή σας να ακουστεί και κάνατε τη διαφορά. Μόλις μίλησα με τον κυβερνήτη Ρόμνεϊ και συγχάρηκα τον ίδιο και τον Πολ Ράιαν για την εκστρατεία τους.

Μισέλ, ποτέ δεν σε αγάπησα περισσότερο

Θέλω να ευχαριστήσω τον φίλο και εταίρο μου των τελευταίων τεσσάρων ετών, τον καλύτερο αντιπρόεδρο που θα μπορούσε ποτέ κανείς να ελπίσει, τον Τζο Μπάιντεν. Και δεν θα ήμουν ο άνδρας που είμαι σήμερα χωρίς τη γυναίκα που συμφώνησε πριν από 20 χρόνια να με παντρευτεί. Επιτρέψτε μου να το πω δημοσίως: Μισέλ, ποτέ δεν σε αγαπούσα περισσότερο. Ποτέ δεν ήμουν πιο υπερήφανος βλέποντας την υπόλοιπη Αμερική να σε ερωτεύεται κι αυτή, σαν την πρώτη κυρία του έθνους μας. Σάσα και Μάλια, γίνεστε μπροστά στα μάτια μας δύο γερές, έξυπνες, ωραίες νεαρές γυναίκες, όπως ακριβώς η μητέρα σας. Και είμαι τόσο υπερήφανος για σας. Θα πω όμως ότι προς το παρόν ένας σκύλος είναι μάλλον αρκετός.

Παρ' όλες τις διαφορές μας, οι περισσότεροι από εμάς μοιραζόμαστε ορισμένες ελπίδες για το μέλλον της Αμερικής. Θέλουμε τα παιδιά μας να μεγαλώσουν σε μια χώρα όπου θα έχουν πρόσβαση στα καλύτερα σχολεία και στους καλύτερους δασκάλους. Σε μια χώρα που να ανταποκρίνεται στην κληρονομιά της ως παγκόσμιου ηγέτη στην τεχνολογία και στις ανακαλύψεις και στην καινοτομία, με όλες τις θέσεις εργασίας και τις επιχειρήσεις που απορρέουν. Θέλουμε τα παιδιά μας να ζήσουν σε μια Αμερική που δεν βαρύνεται από χρέος, που δεν είναι εξασθενημένη από την ανισότητα, που δεν απειλείται από την καταστροφική δύναμη ενός πλανήτη που υπερθερμαίνεται.

Θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας μια χώρα ασφαλή και σεβαστή και θαυμαστή σε όλο τον κόσμο, ένα έθνος που το υπερασπίζεται ο ισχυρότερος στρατός στη Γη και τα καλύτερα στρατεύματα που έχει γνωρίσει ποτέ αυτός ο κόσμος. Αλλά και μια χώρα που κινείται με αυτοπεποίθηση πέρα απ' αυτόν τον καιρό του πολέμου, για να διαμορφώσει μια ειρήνη οικοδομημένη στην υπόσχεση για ελευθερία και αξιοπρέπεια για κάθε ανθρώπινο ον. Πιστεύουμε σε μια γενναιόδωρη Αμερική, σε μια συμπονετική Αμερική, σε μια ανεκτική Αμερική, ανοικτή στα όνειρα της κόρης ενός μετανάστη που σπουδάζει στα σχολεία μας και ορκίζεται στη σημαία μας.

Του παιδιού του εργάτη επιπλοποιείου στη Βόρεια Καρολίνα που θέλει να γίνει γιατρός ή επιστήμονας, μηχανικός ή επιχειρηματίας, διπλωμάτης ή ακόμη και πρόεδρος - αυτό είναι το μέλλον στο οποίο ελπίζουμε. Αυτό είναι το όραμα που μοιραζόμαστε. Εκεί χρειάζεται να πάμε: μπροστά.

Θα διαφωνήσουμε, μερικές φορές έντονα, για το πώς θα φτάσουμε εκεί. Η πρόοδος δεν είναι πάντα μια ευθεία γραμμή. Δεν είναι πάντα ομαλό μονοπάτι. Από μόνη της η παραδοχή πως έχουμε κοινές ελπίδες και όνειρα δεν θα λύσει όλα τα προβλήματά μας ούτε θα υποκαταστήσει την κοπιαστική δουλειά της οικοδόμησης συναίνεσης και της πραγματοποίησης των δύσκολων συμβιβασμών που χρειάζονται για να προχωρήσει αυτή η χώρα μπροστά. Αλλά αυτός ο κοινός δεσμός είναι το σημείο από το οποίο πρέπει να αρχίσουμε.

Μια μακρά εκστρατεία έχει τώρα τελειώσει. Και είτε μου δώσατε την ψήφο σας είτε όχι, σας άκουσα, έμαθα από εσάς, και με κάνατε έναν καλύτερο Πρόεδρο. Και με τις ιστορίες σας και με τους αγώνες σας, επιστρέφω στο Λευκό Οίκο περισσότερο αποφασισμένος και περισσότερο εμπνευσμένος από ποτέ άλλοτε για τη δουλειά που πρέπει να γίνει και για το μέλλον που έχουμε μπροστά μας.

Απόψε ψηφίσατε για δράση, όχι για πολιτική όπως την ξέραμε. Στις ερχόμενες εβδομάδες και μήνες προσδοκώ να συνεργαστώ με ηγέτες αμφοτέρων των κομμάτων για να αντεπεξέλθουμε στις προκλήσεις που μόνο μαζί μπορούμε να αντιμετωπίσουμε: μείωση του ελλείμματός μας, αναμόρφωση του φορολογικού μας κώδικα, διόρθωση του μεταναστευτικού μας συστήματος, απελευθέρωσή μας από το ξένο πετρέλαιο. Ομως αυτό δεν σημαίνει πως η δική σας δουλειά τελείωσε. Ο ρόλος του πολίτη στη δημοκρατία μας δεν τελειώνει με την ψήφο. Αυτή είναι η αρχή πάνω στην οποία βρίσκονται τα θεμέλιά μας.

Η χώρα αυτή έχει περισσότερο πλούτο από οποιαδήποτε άλλη, αλλά δεν είναι αυτό που μας κάνει πλούσιους. Εχουμε τις πιο ισχυρές ένοπλες δυνάμεις στην Ιστορία, αλλά δεν είναι αυτό που μας κάνει ισχυρούς. Τα πανεπιστήμιά μας, η κουλτούρα μας, κάνουν τον κόσμο να ζηλεύει, όμως δεν είναι αυτά που κάνουν τον κόσμο να συνεχίζει να φτάνει στις ακτές μας. Αυτό που κάνει εξαιρετική την Αμερική είναι οι δεσμοί που συνδέουν το πιο διαφορετικό έθνος στη Γη. Η πεποίθηση πως η μοίρα μας είναι κοινή, πως αυτή η χώρα λειτουργεί μόνον όταν δεχόμαστε ορισμένες υποχρεώσεις ο ένας έναντι του άλλου και έναντι των μελλοντικών γενεών. Η ελευθερία για την οποία πολέμησαν και πέθαναν τόσοι Αμερικανοί έρχεται με ευθύνες, όπως και με δικαιώματα. Και μεταξύ αυτών είναι η αγάπη και η φιλανθρωπία και το καθήκον και ο πατριωτισμός. Αυτά είναι που κάνουν σπουδαία την Αμερική.

Ελπίζω απόψε, επειδή είδα αυτό το πνεύμα εν δράσει στην Αμερική. Το είδα στην οικογενειακή επιχείρηση, οι ιδιοκτήτες της οποίας προτίμησαν να μειώσουν τον δικό τους μισθό παρά να απολύσουν τους γείτονές τους, και στους εργάτες που προτίμησαν να μειώσουν τις ώρες τους παρά να χάσει ένας φίλος τη δουλειά του.

Το είδα μόλις τις προάλλες, στο Μέντορ του Οχάιο, όπου ένας πατέρας είπε την ιστορία της 8χρονης κόρης του, η μακρά μάχη της οποίας με τη λευχαιμία κινδύνευε να κοστίσει στην οικογένειά της ό,τι είχε και δεν είχε, αν δεν ήταν η μεταρρύθμιση της υγειονομικής περίθαλψης που υιοθετήθηκε μόλις λίγους μήνες προτού η ασφαλιστική εταιρεία σταματήσει να πληρώνει για την περίθαλψή της. Είχα μια ευκαιρία, όχι μόνο να μιλήσω στον πατέρα, αλλά να συναντήσω κι αυτή την απίστευτη κόρη του. Και όταν μίλησε αυτός ο πατέρας, κάθε γονιός στο δωμάτιο δάκρυσε, επειδή ξέραμε πως το κοριτσάκι μπορεί να ήταν δικό μας.

Ουδέποτε είχα περισσότερες ελπίδες για την Αμερική. Και σας ζητώ να διατηρήσετε την ελπίδα. Ανέκαθεν πίστευα πως η ελπίδα είναι αυτό το επίμονο πράγμα μέσα μας που επιμένει, παρά τα στοιχεία περί του αντιθέτου, ότι κάτι καλύτερο μας περιμένει εφόσον έχουμε το θάρρος να συνεχίζουμε να προσπαθούμε, να συνεχίζουμε να δουλεύουμε, να συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε.

Δεν είμαστε άθροισμα ατομικών φιλοδοξιών

Πιστεύω ότι μπορούμε να τηρήσουμε την υπόσχεση των ιδρυτών μας, την ιδέα πως, αν είσαι πρόθυμος να εργαστείς σκληρά, δεν έχει σημασία ποιος είσαι ή από πού έρχεσαι ή πώς μοιάζεις ή ποιους αγαπάς. Δεν έχει σημασία αν είσαι μαύρος ή λευκός ή ισπανόφωνος ή Ασιάτης ή αυτόχθων Αμερικανός ή νέος ή γέρος ή πλούσιος ή φτωχός, αρτιμελής, ανάπηρος, γκέι ή στρέιτ, μπορείς να τα καταφέρεις εδώ στην Αμερική αν είσαι πρόθυμος να προσπαθήσεις.

Πιστεύω πως μπορούμε να αδράξουμε μαζί αυτό το μέλλον επειδή δεν είμαστε τόσο διαιρεμένοι όσο δείχνει το πολιτικό τοπίο μας. Δεν είμαστε τόσο κυνικοί όσο πιστεύουν οι σοφοί. Είμαστε μεγαλύτεροι από το άθροισμα των ατομικών φιλοδοξιών μας και παραμένουμε κάτι περισσότερο από μια συλλογή κόκκινων πολιτειών και μπλε πολιτειών. Είμαστε και θα είμαστε για πάντα οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Και με τη βοήθειά σας και τη χάρη του Θεού, θα συνεχίσουμε το ταξίδι μας μαζί και θα θυμίσουμε στον κόσμο γιατί ζούμε στο σπουδαιότερο έθνος στη Γη. Σ' ευχαριστώ, Αμερική. Ο Θεός να σ' ευλογεί. Ο Θεός να ευλογεί αυτές τις Ηνωμένες Πολιτείες.



gunaika banner new

youtube channel

Πώς χαρακτηρίζετε τους χειρισμούς της ελληνικής κυβέρνησης στο θέμα των Ελλήνων στρατιωτικών που κρατούνται στην Τουρκία;

Θετικούς(8.5%)
Αρνητικούς(80.9%)
Δεν ξέρω / Δεν απαντώ(10.6%)
Συνολικές ψήφοι: 47
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει ενεργό: Απριλίου 27, 2018