«Αν ένα πουλί μπορούσε να πει με ακρίβεια τι τραγουδάει, γιατί τραγουδάει, και τι είναι αυτό που το κάνει να τραγουδάει, δεν θα τραγούδαγε», είχε πει σε μία σημειωσή του ο Γάλλος συγγραφέας, ποιητής και φιλόσοφος, Πωλ Βαλερύ.
Ωστόσο, ακόμη και μέσα στους πιο ταραγμένους καιρούς, σαν κι αυτούς που διανύουμε, η ποίηση επιστρέφει ενίοτε ως καθρέφτης, αλλά πάντα ως καταφύγιο!
Την ημέρα αυτή τιμά με δικό του ποίημα ο Κωνσταντίνος Μπακλατζής, «Στο μάτι του κυκλώνα», καταθέτοντας μια προσωπική ματιά πάνω στην αντοχή, την πίστη και την ανάγκη να ξαναχτίζεται ο κόσμος, ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν γύρω μας να καταρρέουν!
ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΚΥΚΛΩΝΑ
Καράβι η ελπίδα μας, στο μάτι του κυκλώνα!
Σπασμένα τα κατάρτια του, σκισμένα τα πανιά του.
Κι ολόγυρα λυσσομανούν και τα στοιχειά της φύσης!
Όμως εμείς, τη θύρα της ψυχής μας δε σφαλίσαμε.
Τι απερισκεψία! Ζώντας σε μια ψευδαίσθηση,
τον πύργο της Βαβέλ οικοδομούσαμε…
Μάταια προσμένοντας τον ήλιο απ’ τη Δύση,
γλίστρησε η ψυχή μας και εβούλιαξε!
Μαζί της εχάθη και το ένδυμα της ανθρωπιάς!
Και κάθε μέρα, ένας νέος πόνος έρχεται,
περιφέροντας τη μάσκα του <<Σωτήρα>>.
Θεέ μου! Πάρε του πόνου την αχλύ,
κι εξάγνισέ μας, στην κολυμβήθρα Σιλωάμ…
Και μεις, κρατώντας τον ήλιο της αγάπης,
ας χτίσουμε τον κόσμο μας...ξανά απ’ την αρχή!!
