Δεν έχει τέλος, δεν έχει όριο, δεν έχει ταβάνι η κινητοποίηση και η προσφορά για τον μικρό Άγγελο

Στην Ελλάδα, που ως γνωστόν,  ισχύει το αξίωμα «κάθε θάμα τρεις μέρες», όλα είναι εφήμερα, όλα γεννιούνται και πεθαίνουν σε χρόνους γρήγορους. Στην περίπτωση του μικρού Άγγελου, όμως, ο κανόνας έσπασε, το θέσφατο απαξιώθηκε, η έγνοια και η φροντίδα δεν μπήκαν σε χρονικά καλούπια. 

Πάει καιρός, από τότε που η Φρόσω, η μητέρα του Άγγελου παίρνοντας την σκυτάλη από έναν οικογενειακό φίλο που πήρε την πρωτοβουλία και ξεκίνησε την ιστορία με τα καπάκια, γνωστοποίησε με λεπτομέρειες τι συμβαίνει στον μικρό Άγγελο.

Κι από τότε, γέμισε ο κόσμος καπάκια και νοιάξιμο. Κι από τότε, χάθηκε ο μικρός Άγγελος σε μια τεράστια αγκαλιά ανθρώπων απ όλη την Ελλάδα, που το πιο πιθανό είναι πως δεν θα συναντήσει ποτέ. Και από τότε πέρασε καιρός, αλλά η κινητοποίηση δεν φθίνει δεν καταλαγιάζει. 

Κι όταν το σκέφτεσαι χαμογελάς, γιατί είναι βελούδινα ανακουφιστικό να ανακαλύπτεις πως για κάθε Ύπαρχο που σπρώχνει έναν Αντώνη στη θάλασσα και τον αφήνει να πνιγεί, υπάρχουν δεκάδες άλλοι άνθρωποι που κινητοποιούνται και στήνουν μια ολόκληρη αλυσίδα αγάπης, για έναν μικρό Άγγελο στην άλλη άκρη της Ελλάδας.