Λήμνος: Όσα δοκιμάσαμε στο 180 Rooftop του Grand Patelli (photos)

Η βραδιά ξεκίνησε και τελείωσε με έμφαση στον συνδυασμό της υπέροχης θέας και των καλοφροντισμένων καλοκαιρινών πιάτων, συνοδευόμενα από απαλή μουσική και γευστική επίγευση διαρκείας από τη σίγουρη και στιβαρή επιλογή του «Λαγοπάτι».

Όταν ήρθε η ώρα του επιδόρπιου, σκέφτηκα ότι ίσως αυτή τη φορά το άρθρο θα έπρεπε να ξεκινήσει από το τέλος, έχοντας στο μυαλό, όχι μόνο την πρακτική πολλών καλών βιβλίων που σου δίνουν μια γεύση επίλογου πριν σε ξεναγήσουν στις διάφορες στροφές της πλοκής, αλλά κυρίως για να τονίσω πόσο σημαντικό, από την πλευρά του πελάτη πάντα, είναι το τέλος ενός δείπνου ή ενός γεύματος. 

Διότι, όσο καλό κι αν είναι το κυρίως πιάτο, όσο κι αν έχει ικανοποιήσει τους γευστικούς σου κάλυκες το φαγητό, αν όλο αυτό δεν κεφαλαιοποιηθεί στο τέλος με έναν ικανοποιητικό γλυκό επίλογο, σαν κάτι να έχει μείνει μισό, σαν η ιεροτελεστία να διεκόπη ξαφνικά και η διακοπή να έκλεψε τις εντυπώσεις από ό,τι είχε προηγηθεί. 

Ένα καλό γλυκό στο τέλος, λοιπόν, απογειώνει τις εντυπώσεις, ένα αδιάφορο και βιαστικό γλυκό κατασκεύασμα (έχω στο νου κάποιο συγκεκριμένο που το προτιμούν πολλά καταστήματα, άγνωστο γιατί), τις προσγειώνει με τέτοιον τρόπο, σαν να μην απογειώθηκαν ποτέ! 

Εδώ, λοιπόν, μας προσφέρθηκε τιραμισού και pavlova, συνδυασμένη με λευκή σοκολάτα και βατόμουρα. Το τιραμισού ήταν καλό, αποτελεί πάντοτε εξάλλου μια safe επιλογή, η pavlova και κυριώς έτσι δοσμένη, ήταν ένα εξαιρετικό επιστέγασμα μιας έξοχης γευστικά βραδιάς. 

Κ από το τέλος, στην αρχή. Μας υποδέχτηκε ένα δροσερό Γκασπάτσο, μια γευστική σούπα με βάση την ντομάτα, που έρχεται από την Ισπανία και τρώγεται κρύα, όταν κάνει πολλή ζέστη. 

Και μετά ακολούθησαν τα υπόλοιπα πιάτα.

Οι σαλάτες και τα ορεκτικά, τα ζυμαρικά και τα κυρίως πιάτα. 

Ξεχώρισα το Ceviche Λαυράκι, με κρέμα καλαμπόκι, πίκλα κρεμμύδι, τσίλι και μάγκο. Η γεύση όσο και η εμφάνιση ήταν εντυπωσιακή. 

Το ρεβύθι, ήταν τραγανό και τέλειο συνοδευτικό για την πράσινη σαλάτα, ενώ νοστιμότατη έκπληξη ήταν και το φιλέτο λαυράκι συνοδευόμενο από μια απαλή κρέμα καρότου και σάλτσα Beurre Blanc.

Η ομήγυρις εντυπωσιάστηκε και από το Arancini, παναρισμένη ποικιλία μανιταριών, με τρούφα και παρμεζάνα. Ομολογώ, δεν το δοκίμασα, καθότι η γράφουσα και η τρούφα μανιταριών δεν θα συναντηθούν ποτέ, αλλά αν εσείς αγαπάτε την ιδιαίτερη γεύση της, εμπιστευτείτε την ομήγυρη.

Η φιλοσοφία του chef Χρόνη Πούλιου, που μάλλον θα ετοιμάσει και το χειμερινό μενού του ξενοδοχείου, συμπυκνώνεται στις δουλεμένες με επιδεξιότητα και φαντασία αγνές πρώτες ύλες, ώστε να προκύπτει νοστιμιά και καθαρές γεύσεις με τόση ένταση που να μην περνούν απαρατήρητες από τον ουρανίσκο. 

Το νέο μενού του Grand Patelli, σερβίρεται αποκλειστικά στο 180 Rooftop του ξενοδοχείου.