Πάντως, τα συμπεράσματα για το επίπεδο πολιτισμού ενός τόπου προκύπτουν αβίαστα, όταν αυτός ο τόπος έχει επιφυλάξει βάναυση συμπεριφορά για τα ίδια τα μνημεία πολιτισμού του.
Αίσθηση δημιούργησε η ανάρτηση της κ. Δέσποινας Πανταζή, η οποία διαμένει στη Λήμνο τα τελευταία χρόνια, ανακαλύπτει σταδιακά τον πολιτισμό του νησιού και πολλές φορές οι τοποθετήσεις της είναι ένα κράμα εντυπωσιασμού για την πληθώρα των πολιτιστικών μνημείων του τόπου και συνάμα πικρίας για τη μη αξιοποίηση ή την εγκατάλειψή τους.
Η κ Πανταζή, είναι σκηνοθέτις θεάτρου και κινηματογράφου, αν και πολλοί τη γνωρίζουν και από το λογοτεχνικό της έργο και τη διάκριση της με το βραβείο Ιπεκτσί.
Η τελευταία ανάρτηση λοιπόν, της κ. Πανταζή, αφορούσε στο ταφικό μνημείο του Ναγιαζί Μισρί, του σπουδαίου Τούρκου ποιητή, ο οποίος ήταν από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους των τάξεων του ισλαμικού σουφισμού, που έζησε το 17ο αιώνα, εξορίστηκε στη Λήμνο και πέθανε εδώ.
Το μνημείο του, βρίσκεται στη Μύρινα, στο λιμάνι της πόλης και δυστυχώς, το πέρασμα των ετών και η απόλυτη αδιαφορία, το έχουν μεταβάλλει σε ερειπωμένο σκουπιδότοπο και αυτό ακριβώς, είναι που καυτηρίασε στην αναφορά της η κ. Πανταζή.
Σήμερα το πρωί μιλήσαμε με την ίδια, η οποία μας δήλωσε: «Αν και γεννήθηκα στην Θεσσαλονίκη τα τελευταία τρία χρόνια επέλεξα την Λήμνο για πατρίδα μου!
Σ'αυτή μου την επιλογή σαφώς έπαιξε σπουδαίο ρόλο ο "ένθερμος" Λημνιός και σύντροφός μου Κώστας Κατενίδης .
Με οδήγησε σε τόπους που δεν φαντάστηκα ποτέ και στην κυριολεξία με μάγεψαν.
Σιγά σιγά σου αποκαλύπτει το νησί την δύναμη του και τα μυστικά του από την προϊστορία του έως την νεώτερη ιστορία.
Οι παγκόσμιες πρωτιές που διαθέτει με κορωνίδα αυτήν της Πολιόχνης και την πρώτη της Βουλή.
Το γεγονός ότι ασχολούμαι με ταινίες τεκμηρίωσης ( ντοκιμαντέρ) τα τελευταία σαράντα χρόνια, και μάλιστα κυρίως ιστορικού χαρακτήρα - πρέπει να είναι πάνω από τετρακόσια - με κάνει να διαθέτω μια οξυμένη ματιά στους ιστορικούς τόπους.
Στην Λήμνο λοιπόν η προϊστορία και η ιστορία αναδύεται σε κάθε γωνιά της.
Δέος με πιάνει κάθε φορά που αντικρύζω τον κρατήρα του ηφαιστείου στον Μόσυχλο .
Αναρωτιέμαι όμως πόσοι πραγματικά τον γνωρίζουν.
Είναι πολλά τα άγνωστα μέρη του νησιού που το καθιστούν μοναδικό.
Κάποια άλλα πάλι αν και σπουδαία μένουν στην αφάνεια και την εγκατάλειψη !
Ένα τέτοιο μοναδικό μνημείο είναι αυτό το συγκρότημα με τα μουσουλμανικά κτήρια στο λιμάνι της Μύρινας.
Πρόκειται για τεκέ δερβίσηδων, και μάλιστα σε κάποιο από αυτά βρίσκεται ενταφιασμένος ο σπουδαίος ποιητής και άγιος των σούφι Μισρί. Οι πύρινοι λόγοι των ποιημάτων του κατά του σουλτάνου έγιναν αφορμή να εξοριστεί στο νησί της Λήμνου όπου και απέθανε!
Οι σούφι βρίσκονται σε καθεστώς εκδίωξης από το τουρκικό κράτος έως τις μέρες μας! Ο πληθυσμός τους δε, αγγίζει τα είκοσι εκατομμύρια.
Σκέφτομαι πόσο σημαντικό θα ήταν για το νησί - από κάθε άποψη - αν το μνημείο είχε την προβολή που του αξίζει και δεν ήταν ένας χώρος εγκατάλειψης και σκουπιδιών.
Ας αφήσουμε τα μνημεία εκτός της έριδας των λαών.
Είναι ιστορία! Είναι πολιτισμός!
Αλίμονο σ'αυτούς που δεν το καταλαβαίνουν!»
Η δημόσια αναφορά, πάντως, της κ. Πανταζή, ευαισθητοποίησε την κ. Αγγελική Ζιάκα, καθηγήτρια με εξειδίκευση στην ιστορία των θρησκειών και κυρίως στο Ισλάμ, η οποία θα ταξιδέψει στη Λήμνο, τις επόμενες μέρες για να δει από κοντά το μνημείο.
