Η επιστολή αναφέρει:
Η καλοκαιρινή περίοδος έχει ήδη ξεκινήσει και το νησί μας περιμένει να δεχτεί τους επισκέπτες του, να τους φιλοξενήσει με τον καλύτερο τρόπο κι εκείνοι να επιστρέψουν στις ιδιαίτερες πατρίδες τους μεταφέροντας τις καλύτερες εντυπώσεις για τον τόπο μας. Οι νοικοκυραίοι συνηθίζουν όταν περιμένουν επισκέπτες να τα έχουν όλα στην εντέλεια. Είναι κι αυτός ένας τρόπος για να δείξει ο νοικοκύρης πόσο εκτιμά τον επισκέπτη του αλλά και πόσο τον ενδιαφέρει να κερδίσει τις εντυπώσεις από κάθε άποψη.
Ο ‘’πολύπαθος’’ Ρωμέικος γιαλός, είναι ένα από τα σημεία του νησιού μας πλούσιο φυσικών χαρισμάτων αλλά και μεγάλης συναισθηματικής και ιστορικής αξίας. Τόσο οι ντόπιοι όσο και οι επισκέπτες του καλοκαιριού απολαμβάνουν τα μαγικά ηλιοβασιλέματα με φόντο το Άγιο Όρος, το επιβλητικό ενετικό κάστρο, την ομορφιά και την γαλήνη της θάλασσας.
Αυτά τα σημεία ‘’κοσμήματα’’ θα έπρεπε να χαίρουν ιδιαίτερης φροντίδας και προσοχής από τους τοπικούς μας ‘’άρχοντες’’ όχι για να κερδίζουν τα κολακευτικά λόγια μόνο των επισκεπτών, αλλά και των μόνιμων κατοίκων της πόλης μιας κι αυτοί είναι που πληρώνουν στο δήμο μας περιμένοντας ανταποδοτικότητα.
Για κάποια από τα κτήρια έρμαια στο έλεος της φθοράς του χρόνου, αρχίζει να φαίνεται φως και φαίνεται πως υπάρχει ελπίδα για να τα δούμε στην πρωτινή τους δόξα και ομορφιά (Χριστοδουλίδειο, Ξενοδοχείο ΚΑΣΤΡΟ). Για το ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής και όχι μόνο αξίας Γυμνάσιο Λήμνου το επί 8 χρόνια ερμητικά κλειστό, η ελπίδα μας έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά!!!!!!!! Και να φανταστεί κανείς ότι στον αύλειο χώρου του γίνονται οι περισσότερες πολιτιστικές εκδηλώσεις του καλοκαιριού και ανάμεσα στους θεατές ,εκεί στις πρώτες θέσεις ,κάθονται με περίσσιο καμάρι κάποιοι από τους τοπικούς μας άρχοντες όταν μπροστά στα μάτια τους στέκει ένα από τα ανεκτίμητα κομμάτια του πολιτισμού και της ιστορίας του νησιού μας τυλιγμένο σε πράσινα κουρέλια……
Αυτά είναι τα μεγάλα τα δύσκολα θα έλεγε κανείς, αυτά που χρειάζονται μελέτες , χρόνο και χρήματα, πολλά χρήματα, όπως τουλάχιστον ακούμε από τα στόματα των ‘’ειδικών’’ μέσα σε ακαταλαβίστικες δήθεν εξηγήσεις, αλλά και κραυγές πολλές φορές…. Αλλά για εμάς τους απλούς πολίτες που όσο κι αν προσπαθούμε δεν καταλαβαίνουμε την γλώσσα των ‘’ειδικών’’ όλα αυτά εντελώς ανεξήγητα αφήνονται στο έλεος του χρόνου.
Υπάρχουν όμως και τα πιο απλά αυτά που δε χρειάζονται μελέτες και πολλά χρήματα, αυτά που γίνονται για να προσθέσουν όμορφες πινελιές φροντίδας, ευπρεπισμού και σεβασμού απέναντι στον επισκέπτη και τον ντόπιο. Άσπρισμα, φύτεμα εποχιακών λουλουδιών(επιτέλους να δούμε λίγο χρώμα!!!), καθάρισμα του χλοοτάπητα από κάθε λογής αγριόχορτο(πληρώσαμε πολλά γι αυτόν τον χλοοτάπητα αν δεν με απατά η μνήμη μου……) μια περιποιημένη και ασφαλής παιδική χαρά, πράγματα που δεν χρειάζονται κάποια ιδιαίτερα υψηλή αισθητική, αλλά μόνο μεράκι και έγνοια για την πόλη….για τον τόπο….. Δεν αναφέρομαι σε υψηλούς στόχους και οράματα, άλλωστε αποδεδειγμένα πλέον δεν περιμένουμε κάτι τέτοιο, αλλά για απλά πράγματα που σε άλλους δήμους της χώρας είναι τα απολύτως αυτονόητα και πόσο μάλλον εν όψη καλοκαιρινής περιόδου…
Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν τις λίγες σκέψεις μου νομίζω δεν χρειάζονται κάποια ιδιαίτερη περιγραφή. Τα κάγκελα που κάποτε περιέβαλλαν την μεγαλύτερη σε έκταση παιδική χαρά του Ρωμέικου γιαλού έχουν πλέον καταστραφεί. Κάποιοι ασυνείδητοι συνέβαλλαν σε αυτό, αλλά και η έλλειψη συντήρησης εδώ και καιρό έφερε το συγκεκριμένο εντελώς ακαλαίσθητο αποτέλεσμα. Αν δεν υπάρχει προοπτική αντικατάστασης επιτέλους ας αφαιρεθούν!!!!!Επίσης οι ελάχιστες κούνιες που υπήρχαν στην συγκεκριμένη παιδική χαρά έμειναν ακόμη πιο λίγες γιατί κάποιες έχουν αφαιρεθεί, ας ελπίσουμε για επισκευή……
Τα πλακόστρωτα δρομάκια που περιβάλλουν το γκαζόν έχουν πλέον σκεπαστεί με άμμο από τις κακοκαιρίες του χειμώνα κι αν αναλογιστεί κανείς ότι ο κεντρικός δρόμος ειδικά κατά την διάρκεια του καλοκαιριού είναι μεγάλης κυκλοφορίας και εγκυμονεί κινδύνους για τους πεζούς, τα αμμοσκέπαστα πλέον δρομάκια στερούν την ευκαιρία σε ηλικιωμένα άτομα αλλά και σε παιδάκια με ποδήλατα ή μητέρες με καροτσάκια ν απολαύσουν την βόλτα τους με ασφάλεια.
Το ντούς που εξυπηρετεί τους λουόμενους παρατημένο στο έλεος των κυμάτων και των ανέμων, έτοιμο να γκρεμιστεί, το δεύτερο ντους που υπήρχε κεντρικά της παραλίας εδώ και χρόνια για άγνωστους λόγους έχει αφαιρεθεί και δεν αντικαταστάθηκε
Το τελευταίο διάστημα στη συγκεκριμένη περιοχή φυτεύτηκαν μουριές. Καλοδεχούμενες και πολύ όμορφες. Όμως όπως μου ανέφερε κάτοικος της περιοχής «είναι σα να βάζεις χρυσά σκουλαρίκια σε αχτένιστη και απεριποίητη γυναίκα.»
Σε αντίθεση με αυτή την εικόνα και κατά μήκος του Ρωμέικου γιαλού οι επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στην περιοχή αναμένοντας την καλοκαιρινή περίοδο, εδώ και καιρό έχουν φροντίσει με καλαισθησία και νοικοκυροσύνη να περιποιηθούν και να ομορφύνουν τους χώρους που δραστηριοποιούνται. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τον χώρο του Ναυτικού Ομίλου .
Μπορώ να κατανοήσω τις περιορισμένες δυνατότητες μιας δημοτικής αρχής αν και εφόσον υπάρχουν. Αν όμως ισχύει αυτό τότε γιατί δεν γίνεται κάλεσμα από τον ίδιο τον Δήμο σε άλλους φορείς όπως σωματεία, πολιτιστικούς και αθλητικούς συλλόγους για εθελοντική βοήθεια. Ο φοιτητικός σύλλογος ήδη έχει δείξει την διάθεση του για εθελοντική προσφορά και δεν έμεινε μόνο στη διάθεση αλλά το έκανε πράξη.
Είμαι σίγουρη ότι οι εργαζόμενοι του Δήμου μας είναι άριστοι επαγγελματίες και καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια, οι αποφάσεις όμως και οι εντολές λαμβάνονται από την κορυφή της τοπικής μας εξουσίας τον Δήμαρχο και τους συνεργάτες του. Κι όπως έχω αναφέρει και σε προηγούμενη επιστολή μου αφού δεν θα σας θυμάται κανείς για τα μεγάλα γιατί δεν τα είδαμε εδώ και οκτώ χρόνια, τουλάχιστον ας σας θυμούνται για τα μικρά αλλά τόσο σημαντικά………….
Επιλέγω και πάλι αυτά τα λίγα λόγια να τα κοινοποιήσω στους αρμοδίους, αλλά και να τα δημοσιοποιήσω, γνωρίζοντας πάρα πολύ καλά την ενοχλητική δύναμη της δημοσιότητας. Ίσως μ αυτόν τον τρόπο κάποιος από τους τοπικούς μας ‘’άρχοντες’’ ευαισθητοποιηθεί και πάρουν μπρος οι μηχανές…….
Φυσικά και τα προβλήματα του Ρωμέικου, της Μύρινας αλλά και του νησιού μας ολόκληρου δεν είναι μόνο αυτά…… Σαν γέννημα θρέμμα Μυριναία, αδιαφορώντας για το οποιοδήποτε κόστος, λατρεύοντας το κάθε λιθαράκι αυτής της πόλης, με την ιδιότητα του απλού δημότη αλλά και του αιρετού που την υπηρετεί μέσα από το θεσμικό όργανο της Κοινότητας Μύρινας εδώ και οκτώ χρόνια, θεωρώ ότι κάνω στο ελάχιστο το χρέος μου, έστω και μ αυτόν τον τρόπο…
Κάποιοι λένε ‘’καλά να πάθουμε, είναι αυτό που μας αξίζει’’. Εγώ πάντα λέω ‘’όχι δεν είναι αυτό που μας αξίζει, ο τόπος μας αξίζει πολύ περισσότερα...
Μαντώ Γαροφαλλίδου-Παπούλκα
