Αδ. Γαροφαλλίδου: «Ρωμαΐικος: Η βιτρίνα της Μύρινας εκπέμπει εικόνα εγκατάλειψης»

Η επιστολή Γαροφαλλίδου:

Κυρία Δήμαρχε

Ενώ όλοι περιμένουμε την πολυπόθητη ανάπλαση του Ρωμαϊκού Γιαλού, η σημερινή εικόνα του χώρου προκαλεί θλίψη και εύλογα ερωτήματα. Αναφέρομαι στην περιοχή που ξεκινά από το ξενοδοχείο ΚΑΣΤΡΟ ως τον Ναυτικό Όμιλο.

Σε ένα από τα ομορφότερα και πιο προβεβλημένα σημεία του νησιού μας, ο χλοοτάπητας(γκαζόν) είναι καμένος, παρότι πριν από κάποια χρόνια η τοποθέτησή του κόστισε ένα καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό.

Είναι εύλογο, λοιπόν, να αναρωτιέται κανείς πώς αφέθηκε να καταλήξει σε αυτή την κατάσταση.

Αν μάλιστα το πρόβλημα είναι η μεγάλη κατανάλωση στο πολύτιμο νερό, θα μπορούσε έστω με εποχιακά λουλούδια ή άλλες πιο οικονομικές παρεμβάσεις να διατηρηθεί μια όμορφη και αξιοπρεπής εικόνα στο χώρο.

Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η κατάσταση με τα φωτιστικά, τα οποία γέρνουν πλέον επικίνδυνα.

Και εδώ δεν μιλάμε απλώς για μια κακή αισθητική εικόνα, αλλά για σοβαρό ζήτημα ασφάλειας.

Κάτω ακριβώς από αυτά κινούνται καθημερινά οικογένειες και παίζουν μικρά παιδιά.

Ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι δεν θα συμβεί κάποιο ατύχημα; Πρέπ

Οι κούνιες απουσιάζουν, ενώ μπροστά από το Μνημείο των Πεσόντων έχει διαμορφωθεί χώρος στάθμευσης, δημιουργώντας μια εικόνα που δεν τιμά ούτε τον τόπο ούτε τη μνήμη που το μνημείο συμβολίζει. Η έλλειψη παιδικών χαρών στη Μύρινα είναι γενικότερα ένα σοβαρό ζήτημα που απασχολεί καθημερινά τις οικογένειες με μικρά παιδιά.

Οι διαθέσιμοι χώροι είναι ήδη περιορισμένοι και η κατάσταση στον Ρωμέικο Γιαλό επιβαρύνει ακόμη περισσότερο μια ήδη δύσκολη πραγματικότητα για γονείς και παιδιά.

Το να προστεθούν οι κούνιες που λείπουν δεν νομίζω ότι θα είναι μια κοστοβόρα παρέμβαση, μέχρι επιτέλους ο χώρος να αποκτήσει μια σύγχρονη και ασφαλή παιδική χαρά.

Ιδιαίτερα απογοητευτική είναι και η κατάσταση των διαδρόμων. Όσα δρομάκια δεν καταστράφηκαν από την τελευταία κακοκαιρία, παραμένουν σήμερα σκεπασμένα με άμμο, αλλοιώνοντας πλήρως την εικόνα και τη λειτουργικότητά τους.

Σε αρκετά σημεία είναι πλέον δυσδιάκριτα ή μη προσβάσιμα. Σαν να μην έφτανε αυτό, τα απομεινάρια της περίφραξης της παιδικής χαράς παραμένουν ακόμη στον χώρο. Αναρωτιέται κανείς: ποιον σκοπό εξυπηρετούν σήμερα; Σίγουρα όχι την ασφάλεια ή την αισθητική του χώρου.

Αντιθέτως, ενισχύουν την εικόνα εγκατάλειψης και προχειρότητας. Όλοι γνωρίζουμε τις οικονομικές δυσκολίες των δήμων και τις ελλείψεις προσωπικού. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη δικαιολογία για την εγκατάλειψη των χώρων που αποτελούν τη βιτρίνα του νησιού μας.

Οι επισκέπτες δεν γνωρίζουν ότι κάποια στιγμή στο μέλλον θα γίνει ανάπλαση.

Εκείνοι κρίνουν το νησί από αυτό που βλέπουν σήμερα. Κανείς δεν έχει λόγο να αμφισβητεί τα μεγάλα και πολλά υποσχόμενα λόγια ούτε τις διαβεβαιώσεις ότι όλα αυτά κάποια μέρα θα γίνουν πράξη.

Καλές είναι και οι πάμπολλες φωτογραφίες με τα πλατιά χαμόγελα.

Όμως το πραγματικό στοίχημα είναι η καθημερινότητα — και αυτό το στοίχημα, μέχρι σήμερα, δεν έχει κερδηθεί.

Γιατί η καθημερινότητα δεν κρίνεται στις εξαγγελίες ούτε στις δημόσιες εμφανίσεις, αλλά στις μικρές και μεγάλες εικόνες που βιώνουν καθημερινά οι πολίτες.

Αξίζει άραγε τόση αδιαφορία σε έναν χώρο που θα έπρεπε να αποτελεί σημείο αναφοράς για κατοίκους και επισκέπτες;

Μέχρι να υλοποιηθεί η ανάπλαση, είναι αυτονόητη υποχρέωση της δημοτικής αρχής να διατηρεί τον χώρο καθαρό, ασφαλή και στοιχειωδώς περιποιημένο.

Οι πολίτες δεν ζητούν έργα μακέτας και διαρκείς υποσχέσεις.

Ζητούν τα αυτονόητα.

Αδαμαντία Γαροφαλλίδου Ανεξάρτητη Δημοτική Σύμβουλος