Με αφορμή τα γενέθλιά του, ο Βασίλης Μπούμπουρας μοιράστηκε δημόσια την εμπειρία ενός σοβαρότατου τροχαίου ατυχήματος που είχε στις 4 Απριλίου, το οποίο στάθηκε η αφορμή για μια ριζική αναθεώρηση της στάσης του απέναντι στη ζωή.
Περιγράφοντας τις στιγμές που το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε ανατρεπόταν, ο ίδιος αποκαλύπτει πως η μοναδική σκέψη που κυριαρχούσε στο μυαλό του ήταν, «Δεν πρόλαβα».
Στο κείμενό του, ο Βασίλης Μπούμπουρας μιλά με αφοπλιστική ειλικρίνεια για την παγίδα της καριέρας, το κυνήγι της επιτυχίας που τον απομάκρυνε από τις πολύτιμες στιγμές με τη σύζυγο και τα παιδιά του, αλλά και για την απόφασή του να χρησιμοποιήσει πλέον τους πόρους του για την ίδρυση ενός φιλανθρωπικού ιδρύματος, θέλοντας να "δικαιώσει" το δώρο ζωής που του δόθηκε.
Διαβάστε την καθηλωτική ανάρτηση του Βασίλη Μπούμπουρα:
«Σήμερα είναι για μένα τα πιο ιδιαίτερα γενέθλια. Σχεδόν έναν μήνα πριν, στις 4 Απριλίου, ενεπλάκην σε ένα πολύ σοβαρό ατύχημα. Ήμουν επιβάτης σε ένα αυτοκίνητο που βγήκε από το δρόμο και ανατράπηκε αρκετές φορές. Δεν καταλαβαίνω πώς, δεν καταλαβαίνω το γιατί, αλλά ο Θεός αποφάσισε να με αφήσει εδώ. Βγήκα από το όχημα χωρίς ούτε μια γρατζουνιά, με ελαφρά τραύματα, σαν να είχα πέσει από ποδήλατο.
Εκείνα τα δευτερόλεπτα, καθώς το αυτοκίνητο ανατρεπόταν και συνειδητοποιούσα ότι οι πιθανότητες επιβίωσης ήταν ελάχιστες, είχα μόνο μία σκέψη στο κεφάλι μου: "Δεν πρόλαβα".
Δεν πρόλαβα να ζήσω στιγμές με τους ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπούν. Με τη σύζυγό μου, τα παιδιά μου, την οικογένειά μου, τους στενούς μου φίλους. Έδινα υπερβολική προσοχή και χρόνο στην καριέρα μου. Θυμάμαι εκατοντάδες φορές να φεύγω νωρίς το πρωί ενώ η οικογένειά μου κοιμόταν και να επιστρέφω όταν είχαν ήδη κοιμηθεί. Στο τηλέφωνό μου υπάρχουν χιλιάδες φωτογραφίες από έργα και αναφορές, αλλά ελάχιστες φωτογραφίες με την οικογένειά μου.
Σήμερα γίνομαι 43 ετών και δεν υπήρξε ούτε δευτερόλεπτο στη ζωή μου που να είπα στον εαυτό μου "τα κατάφερες" ή να ένιωσα πετυχημένος. Αντίθετα, έλεγα πάντα: "χρειάζεται κι άλλο, χρειάζεται καλύτερα, χρειάζεται ψηλότερα". Και το θέμα δεν ήταν τα χρήματα – όσοι με ξέρουν γνωρίζουν ότι ζω ταπεινά. Το έκανα, δυστυχώς, για να τρέφω το "εγώ" μου.
Μέχρι τις 4 Απριλίου δεν είχα το θάρρος να κοιτάξω την αλήθεια στα μάτια. Σήμερα, θέλω να ζητήσω συγγνώμη από την οικογένειά μου για τον χαμένο χρόνο, για τις χαμένες στιγμές, για την αγάπη και την προσοχή που δεν έδωσα ενώ ήμουν απασχολημένος με συσκέψεις και διαπραγματεύσεις.
Ο Θεός μου έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία. Νιώθω ότι πρέπει να δικαιώσω την απόφασή Του να μου χαρίσει τη ζωή. Σχεδιάζω να διαθέσω ένα σημαντικό μέρος των πόρων μου για να βοηθήσω ανθρώπους, γι' αυτό και σύντομα θα δημιουργήσω ένα ίδρυμα για το σκοπό αυτό.
Υ.Γ. Σας ευχαριστώ όλους για τις ευχές. Να προσέχετε τους εαυτούς σας! Να αγκαλιάζετε, να φιλάτε και να αγαπάτε εδώ και τώρα, και όχι κάποια στιγμή αργότερα.»
