Αυτή είναι μια από τις γοητείες της ζωής! Όμως υπάρχει και μια περισσότερο άχαρη πλευρά της καθημερινότητας! Όταν τα ίδια προβλήματα επιστρέφουν ξανά και ξανά, χωρίς λύση, χωρίς διευθέτηση, διαιωνίζοντας την ύπαρξη τους εις το διηνεκές! Είναι ακριβώς τότε που τα προβλήματα μετατρέπονται σε παθογένειες!
Αρκεί όμως ο πρόλογος!
Έχουμε για χιλιοστή φορά να διαχειριστούμε το ζήτημα της οδικής διαγράμμισης στη Λήμνο. Για την ακρίβεια, την απουσία της οδικής διαγράμμισης από τη Λήμνο!
Ακροατές και αναγνώστες ανά τακτά χρονικά διαστήματα επανέρχονται και εκείνοι, επαναφέρουν και το ζήτημα! Ιδιαίτερα αυτό συμβαίνει όταν στο νησί επικρατούν αντίξοες καιρικές συνθήκες! Όπως λόγου χάρη οι συνθήκες έντονης βροχόπτωσης, χαμηλής νέφωσης και περιορισμένης ορατότητας, που καταγράφηκαν και σήμερα το απόγευμα στη Λήμνο! Η απουσία διαγράμμισης κάνει τα πράγματα χειρότερα!
Την εποχή των δορυφόρων, των ψηφιακών υπηρεσιών και της τεχνητής νοημοσύνης, στη Λήμνο δεν έχουμε ακόμη κατακτήσει το δικαίωμα να έχουμε στη διάθεση μας ένα μηχάνημα, σχετικό προϋπολογισμό και ό,τι άλλο χρειάζεται για να είμαστε αυτάρκεις στις διαγραμμίσεις! Εξαρτόμαστε από τη Λέσβο.
Ευτυχές το 1990. Τότε έκανε θραύση η συζήτηση για την εξάρτηση της Λήμνου από τη Λέσβο. Αλλά τότε ήταν 1990. Τώρα, που είναι 2026, η Λήμνος, το όγδοο σε έκταση νησί στην ελληνική επικράτεια, έχει κάνει άλματα, υποδέχεται κάθε χρόνο χιλιάδες τουρίστες, χιλιάδες οδηγοί οδηγούν στους δρόμους της, ωστόσο δεν διαθέτει τη σταθερή επιχειρησιακή δυνατότητα να κάνει διαγραμμίσεις όταν και όπου υπάρχει ανάγκη, όταν και όπου κρίνει εκείνη!
Για φαντάσου…
Τελικά, τώρα που το σκέφτομαι, υπάρχει κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό από το ίδιο το πρόβλημα. Η εξοικείωση με αυτό!
Όχι μόνο με τη διαγράμμιση. Δείτε σε αυτό το σημείο τη μεγάλη εικόνα! Με τις εκκρεμότητες που χρονίζουν, με τις ελλείψεις που επαναλαμβάνονται, με τη σιωπηρή αποδοχή ότι «έτσι ήταν πάντα τα πράγματα» και «έτσι θα συνεχίσουν να είναι»...
