Για κάποιους είναι το τοπίο που απλώνεται ήσυχο, σχεδόν αδιατάρακτο. Για άλλους, η ενέργεια που κρύβει αυτός ο τόπος, ένα μείγμα αλμύρας, γης και φωτός που πολλοί λένε ότι δεν μοιάζει με κανένα άλλο νησί του Αιγαίου.
Καθώς χάζευα στο διαδίκτυο, έπεσε το μάτι μου σε μία πρωτοβουλία για μαθήματα yoga η οποία το επόμενο καλοκαίρι θα επιστρέψει για έκτη χρονιά στη Λήμνο.
Το άρθρο αυτό δεν είναι διαφημιστικό, οπότε δεν θα μείνω στο event!
Δεν μπορώ, όμως, να μη σταθώ στο γεγονός!
Άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με το νησί, το γνωρίζουν μια φορά και από κει και πέρα το επιλέγουν σταθερά γιατί εμπνέονται από τη Λήμνο και από την ενέργειά της.
Οι Αλυκές, οι Αμμοθίνες, οι ανεξερεύνητες διαδρομές, η αίσθηση της απομόνωσης χωρίς απαραιτήτως να προϋποθέτει μοναξιά, όλα αυτά μαζί αποτελούν μέρος μιας εμπειρίας που δύσκολα βρίσκει κανείς αλλού!
Το τοπίο της, γυμνό και επιβλητικό, δίνει χώρο να κλείσει ο θόρυβος πίσω από την πλάτη σου κι αυτό δημιουργεί τον δικό του ρυθμό!
Το καλοκαίρι το αλάτι γίνεται σχεδόν λευκό χαλί στην Αλυκή και τα ηφαιστειακά πετρώματα αλλάζουν χρώματα ανάλογα με το φως! Σε όλο αυτό, οι επισκέπτες που δεν εξαντλούνται στον «ήλιο και τη θάλασσα», βρίσκουν μια αίσθηση που δεν χρειάζεται καμία προσπάθεια. Είναι η αίσθηση που θαρρείς πως «δουλεύει»από μόνη της!
Έχει τοπική κουζίνα που κουβαλά τις μνήμες της ιστορίας της και της παράδοσής της, αρχαιολογικούς χώρους και ιστορία που αναδύεται ακόμη και μέσα από το πιο ταπεινό μονοπάτι, το οποίο μπορεί και να έπαιξε τον ρόλο του σ ένα γύρισμα της ιστορίας (οι Anzac μου ήρθαν στο μυαλό τώρα), φυσικό τοπίο ακατέργαστο και συγκινητικό!
Η Λήμνος είναι γνωστό πως έχει βρει τον τρόπο να μένει στην καρδιά όσων την επισκέπτονται!
Το εντυπωσιακό είναι οι τόσοι πολλοί λόγοι, οι τόσοι πολλοί και διαφορετικοί τρόποι, που έχει τη δυνατότητα να να το κάνει αυτό, τόσοι, όσοι και τα πρόσωπα της!
