«Όταν ερχόμουν για διακοπές στη Λήμνο, δεν πίστευα ότι θα ζήσω ένα survivor. Όλο αυτό δεν είναι καθόλου διασκεδαστικό».
«Ενάμιση χρονών μωρό το άφησα με τα σαπούνια στο κεφαλάκι του γιατί ξαφνικά κόπηκε εντελώς το νερό».
«Το νερό παροδικά γίνεται από καφέ - μαύρο. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ούτε να πλυθούμε ούτε να μαγειρέψουμε. Η κατάσταση αυτή δεν αντέχεται».
Αυτά είναι μόνο ελάχιστα από τα δεκάδες μηνύματα απόγνωσης που φτάνουν στο σταθμό μας.
Στα οποία εμείς δεν χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτε, εκτός ίσως από το παράδειγμα που νόμιζα πως δεν το έχουν διδαχτεί μόνο οι μαθητές των πρώτων τάξεων του δημοτικού.
Πως δηλαδή, ένα σπίτι, παίρνει ίσως και χρόνια για να χτιστεί, αλλά αρκούν μερικές στιγμές για να καεί και να καταστραφεί συθέμελα.
Αυτό ακριβώς, εσείς οι παράγοντες που είστε υπεύθυνοι για τις τύχες του τόπου, επιχειρείτε να κάνετε στην Λήμνο.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυσφήμιση για έναν τόπο, από το να υποχρεώνεις τους κατοίκους του - ντόπιους και τουρίστες - να μένουν εν μέσω καύσωνα χωρίς νερό.
Αυτοκαταστροφικές πολιτικές, για έναν τόπο που έκανε χρόνια να σηκώσει κεφάλι.
