Τον θυμάμαι στα Δημοτικά Συμβούλια εκείνης της εποχής! Θαλερός και πείσμων. Αλλά και αυθεντικός με μια αυθεντικότητα, που δύσκολα τη συναντούσες και τότε και τώρα.
Με μια τεράστια αγάπη για το τιμόνι. Και με μια εντυπωσιακή ικανότητα να το χειρίζεται. Ικανότητα, που δεν εκφυλίστηκε με τα χρόνια. Γιατί όταν αγαπάς κάτι, δεν το αφήνεις. Κι αν δεν το αφήσεις, δεν σε αφήνει ούτε αυτό.
Μα αυτό που θυμάμαι περισσότερο στον Γιώργο, ήταν ότι ήταν πάντα ακούραστος και με εκείνο το χαμόγελο που δηλώνει θετικότητα στον τρόπο σκέψης. Και ήταν έτσι μέχρι το τέλος. Παρότι, μάλλον ένιωθε και ο ίδιος, ότι κάπου εκεί κοντά είναι το τέλος.
Τον παρατηρούσα στην Ανάσταση. Στο προαύλιο της Αγίας Τριάδας. Καταβεβλημένο αλλά ταυτόχρονα διψασμένο γι’ αυτό που δεν βαριέσαι ποτέ. Τη ζωή. Και με απέχθεια γι αυτό που θα αντιμετωπίσεις νομοτελειακά σε κάποια απ τις τελευταίες της στροφές. Τη στιγμή της απόσυρσης.
Καλό ταξίδι Γιώργο. Να γελάς κι εκεί πάνω…
